Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją
🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”
Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉
Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕
Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰
Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨
~~~~~~~~~~
Każdy, kto kiedykolwiek próbował założyć zespół, wie, że najtrudniej jest o punktualność i dobrego menedżera. Na obrazie Velázqueza widzimy ten moment, w którym „projekt muzyczny” zaczyna iść w bardzo dziwnym kierunku.
 |
| Diego Valazquez- Muzykanci ,1616-1620 |
Ten pan w środku to klasyczny przykład artysty, który „wszedł w strefę”. Zamknął oczy, odchylił głowę i właśnie bierze wysokie C, ignorując fakt, że reszta zespołu jeszcze stroi instrumenty. On "poczuł bluesa". Prawdopodobnie śpiewa o tym, że wino się kończy, albo o tym, że zapomniał kluczy do domu. Jego pasja jest tak wielka, że nie zauważyłby nawet, gdyby sufit zaczął przeciekać.
Mężczyzna po prawej, ubrany w stylowy, musztardowy kubrak (bardzo modny w tym sezonie w Sewilli), patrzy na wokalistę z mieszanką podziwu i lekkiego przerażenia. W jego oczach czytamy: „Czy my naprawdę musimy to robić? Przecież on znowu improwizuje w innej tonacji”. Jego dłoń spoczywa na gryfie, ale widać, że w myślach jest już przy tej misce sera leżącej na stole.
Chłopiec na pierwszym planie to jedyna osoba, która ma kontakt z rzeczywistością. Patrzy prosto na nas z miną: „Widzicie to? Ja tylko trzymam kieliszek, żeby się nie wylało, i udaję, że umiem grać na skrzypcach. Ale hej, przynajmniej dają jeść!”. To on trzyma ten zespół w ryzach, prawdopodobnie pełniąc funkcję technicznego, piarowca i cateringowca w jednym.
I wreszcie postać w cieniu po lewej. Małpa. Spójrzcie na jej wyraz twarzy. To jedyny szczery krytyk w pomieszczeniu. Jej mina mówi jasno: „Słuchajcie, chłopaki, kocham was jak braci, ale ten refren jest do niczego. I dajcie mi wreszcie tę bułkę, bo zaraz pogryzę wam struny”.
.............
Nieważne, jak bardzo Twój zespół się nie dogaduje – jeśli masz wino, ser i kogoś, kto zrobi Ci dobre zdjęcie (lub namaluje portret), i tak przejdziesz do historii jako klasyk.
~~~~~~~~~~~~
⚓️ Moja blogowa flotylla – wybierz swój pokład:🧼
Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy (oraz eklerki!)
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.
🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno.
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli.
,%20ok.%201629%203.webp)
Świetna interpretacja , naprawdę aż chce się patrzeć na ten obraz dokładniej, bo nagle każdy detal zaczyna „gadać”. Najbardziej rozwaliła mnie ta małpa – faktycznie wygląda jak jedyna istota w pomieszczeniu, która już straciła cierpliwość i ma dość tego całego koncertu
OdpowiedzUsuńPodoba mi się też, jak uchwyciłeś ten chaos – każdy jakby grał swoją własną melodię, a jednak razem tworzą coś, co da się oglądać i nawet zapamiętać. Trochę jak w życiu: niby brak synchronizacji, ale klimat się zgadza.
No i ten chłopak z przodu – dokładnie taki typ, co ogarnia wszystko po cichu, żeby reszta mogła się „artystycznie spełniać”. Bez niego pewnie już dawno wszystko by się rozjechało.
w związku z tym, że mam również wyksztalcenie muzyczne ( uczyłam muzyki, prowadziłam chór orz sama byłam członkiem zespołu muzycznego, czuję dość dobrze ten klimat. Pozdrawiam.
Usuń