O TYM, JAK DONA ELVIRA BIAŁKO WZROKIEM ŚCINAŁA

Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją

🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”

Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉

Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕

Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰

Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨~

~~~~~~~~~~

 Spojrzenie tej starszej pani mówi wszystko.

Ja spojrzę na ten obraz z przymrużeniem oka i o to samo Ciebie proszę.

Obraz Velázqueza faktycznie bije po oczach powagą, ale jeśli przyjrzysz się spojrzeniom bohaterów, możesz tam znaleźć idealny materiał na komedię pomyłek. Spróbuję odczarować tę hiszpańską melancholię

Wielki Test Jajka, czyli Jak zostać Szefem Kuchni w XVII wieku

  Pani Dona Elvira była kobietą zasadniczą. W całej Sewilli szeptano, że jej spojrzenie potrafi ściąć białko bez użycia ognia. Dziś jednak miała misję: nauczyć swojego siostrzeńca, Pabla, trudnej sztuki „nieprzypalania wody”.

 – Pablo, synu – zaczęła głosem, od którego mosiężny moździerz aż zadźwięczał. – Widzisz to jajko? To nie jest zwykłe jajko. To test twojej cierpliwości, godności i tego, czy w ogóle zasługujesz na kolację.

  Pablo, który od dziesięciu minut trzymał wielką dynię (i do tej pory nie wiedział właściwie dlaczego), próbował przybrać minę mędrca. W rzeczywistości jednak myślał tylko o tym, że ta dynia waży tonę, a on zaraz dostanie skurczu w lewym ramieniu.

– Widzę, ciociu. Jajko... jest białe. I okrągłe. Bardzo inspirujące.

 – Nie filozofuj! – ucięła Elvira, energicznie mieszając w glinianym naczyniu drewnianą łyżką. – Spójrz na to białko. Ono musi być jak chmura nad Sierra Nevada, a żółtko jak słońce w południe. Ty natomiast trzymasz tę dynię, jakbyś chciał ją ochrzcić!

 Pablo zerknął w bok, udając, że analizuje grawitację dyni.

– Ale ciociu, dlaczego właściwie smażymy te jajka w ciemnościach? Prawie nie widzę patelni.

  – To się nazywa chiaroscuro, mój drogi – odparła z dumą Elvira. – W pełnym słońcu każdy potrafi usmażyć jajecznicę. Prawdziwy mistrz potrzebuje tylko jednej świecy, odrobiny oliwy i kogoś, kto będzie stał obok z miną, jakby właśnie rozwiązywał zagadkę wszechświata. To dodaje potrawie aromatu.

 W tym momencie do kuchni wpadł kot, przewracając miedziany garnek. Dona Elvira nie drgnęła. Pablo wciąż trzymał dynię z miną męczennika.

– Ciociu – szepnął Pablo. – Czy jeśli to jajko mi wyjdzie, będę mógł w końcu odłożyć tę dynię?

– Nie – uśmiechnęła się zagadkowo Elvira. – Dynia to element kompozycji. Bez niej to tylko śniadanie. Z nią... to wielka sztuka.

  I tak oto, w całkowitej ciszy i lekkim mroku, smażyli te dwa jajka przez następne trzy godziny. Bo w XVII wieku nikt się nie spieszył – zwłaszcza gdy w grę wchodziło idealnie ścięte białko i odpowiednio ciężka dynia.

Diego Velazquez - Stara kobieta smażąca jajka, 1618

  "To fascynujący obraz autorstwa Diego Velázqueza zatytułowany „Stara kobieta smażąca jajka” (Vieja friendo huevos), namalowany w 1618 roku.

Jest to jedno z najwybitniejszych dzieł z wczesnego okresu twórczości artysty, kiedy to tworzył on tzw. bodegones – obrazy łączące sceny rodzajowe z martwą naturą.

Oto kilka ciekawych detali, na które warto zwrócić uwagę: 

    Velázquez po mistrzowsku realistycznie oddał faktury różnych przedmiotów: błysk mosiężnego moździerza, porowatość glinianego naczynia oraz przezroczystość białka ścinającego się jajka.

  Zauważ światłocień w obrazie. Silny kontrast między głębokim, ciemnym tłem a jasno oświetlonymi postaciami i przedmiotami nadaje scenie niemal fotograficzną głębię.

   Co zdumiewające, Velázquez namalował to arcydzieło mając zaledwie 18 lub 19 lat, udowadniając swój niezwykły talent techniczny.

Postacie: Kobieta i chłopiec nie patrzą na siebie, co nadaje scenie atmosferę ciszy i powagi, niemal sakralnego skupienia nad codzienną czynnością.

   Obecnie obraz ten znajduje się w zbiorach Scottish National Gallery w Edynburgu."

   Mam nadzieję, że to spojrzenie na „wielką sztukę” przez przymrużenie oka Ci się spodobało! 

 Jak widzisz, nawet w najpoważniejszym barokowym arcydziele można znaleźć ukryty potencjał komediowy – wystarczy tylko spojrzeć na tę dynię, która wygląda, jakby ważyła tonę, i na minę chłopca, który ewidentnie wolałby być teraz gdziekolwiek indziej.

  Velázquez pewnie uśmiechnąłby się pod wąsem, widząc, że jego „fotograficzny” realizm po kilkuset latach stał się inspiracją do żartów o trudach siedemnastowiecznego kursu gotowania.