JAK PRZETRWAĆ NA PODEŚCIE

Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją

🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”

Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉

Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕

Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰

Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨~

~~~~~~~~~~

  Wyobraź sobie, że jest rok 1655. Nie ma Instagrama, nie ma filtrów, a jedyny sposób, by stać się nieśmiertelnym „infuencerem”, to dać się namalować grupie znudzonych nastolatków w ciemnej, dusznej sali.

by Michael Sweerts - Szkoła Rysunku

   Poznaj Sebastiana. 

Sebastian stoi na środku podestu i od czterdziestu minut próbuje nie mrugnąć, nie drapać się po nosie i – co najważniejsze – nie wypuścić powietrza. Mistrz Sweerts obiecał mu za tę sesję dwa bochenki chleba i dzban piwa, ale zapomniał wspomnieć, że poza „atletyczną pozą” Sebastian będzie musiał znosić spojrzenia dwudziestu młodych adeptów sztuki, z których połowa bardziej interesuje się ostrzeniem węgla niż anatomią jego lewego łydki.

   Spójrz na tych uczniów:

  Ten w żółtym kubraku na pierwszym planie: Właśnie zdał sobie sprawę, że narysował Sebastianowi trzy kolana. Teraz udaje, że intensywnie studiuje światłocień, modląc się w duchu, by nikt nie zajrzał mu przez ramię.

   Chłopak obok niego: 

Pisze prawdopodobnie XVII-wieczny odpowiednik SMS-a: „Mamo, przyślij więcej krakersów. Ten gość na podeście pachnie jak stary ser, a Mistrz znowu opowiada o złotym podziale”.

    Mistrz w czerwonym płaszczu : 

   Właśnie wszedł do sali i robi to, co każdy szanujący się szef projektu – wskazuje palcem w próżnię i mówi coś o „dynamice kompozycji”, podczas gdy w rzeczywistości sprawdza, czy ktoś nie ukradł mu ulubionego pędzla z wiewiórczego ogona.

    A Sebastian? 

Sebastian marzy tylko o jednym: żeby ktoś w końcu wynalazł spodnie dresowe.

 Bo choć bycie muzą brzmi dumnie w podręcznikach historii, to w praktyce oznacza głównie skurcz w prawym pośladku i nadzieję, że ten chłopak w drugim rzędzie w końcu przestanie chichotać na widok jego bioder.

........

  Na wszelki wypadek, gdybyś uznał, że ta humoreska ma za mało faktów historycznych w zakresie szkolnictwa akademickiego , a konkretnie studiowania sztuk pięknych - wymyśliłam następną wersję ( też nie pozbawioną humoru.)

.......

   Oto nowa, nieco bardziej „napakowana” faktami wersja humoreski. Tym razem wejdę głębiej w XVII-wieczne realia, gdzie sztuka spotykała się z potem, brakiem higieny i twardymi zasadami cechowymi.

    Jeśli myślisz, że współczesne studia artystyczne są trudne, spójrz na tę scenę z ok. 1655 roku. Michael Sweerts – gość, który w Rzymie widział wszystko (i pewnie połowy chciałby zapomnieć) – pokazuje nam, jak wyglądała produkcja „geniuszy” w barokowej Brukseli.

    Model: Zawód pod wysokim ciśnieniem

Nasz nagi bohater na środku to prawdopodobnie najniżej opłacany element całego układu. W tamtych czasach bycie modelem nie było „glamour”. Trzeba było stać nieruchomo w pozie „antycznego herosa”, podczas gdy w pracowni śmierdziało terpentyną, olejem lnianym i "niemytością" dwudziestu nastolatków. Jeśli model zemdlał z wycieńczenia, uznawano to za brak profesjonalizmu. Jeśli dostał skurczu – psuł „świętą linię konturu”. A umówmy się, XVII-wieczne ogrzewanie polegało głównie na nadziei, że oddech uczniów podniesie temperaturę o pół stopnia.

    Uczniowie: Od gipsu do żywego mięsa

Zwróć uwagę na to, jak siedzą. To nie jest przypadkowa grupa. W barokowej akademii obowiązywała ścisła hierarchia:

  Level 1: Przez rok kopiujesz rysunki mistrza (nuda).

  Level 2: Przez kolejny rok rysujesz gipsowe odlewy antycznych rzeźb (zimne i nie gada).

   Level 3: Wreszcie dopuszczają cię do „żywego modelu”.

  Ten chłopak na pierwszym planie, w żółtym kubraku, to właśnie „Level 3”. Widzisz tę skupioną minę? On właśnie odkrywa, że żywy człowiek ma mięśnie, które drżą, i skórę, która nie jest tak gładka jak marmurowy Apollo. To moment, w którym wielu młodych artystów rozważało rzucenie pędzla i powrót do handlu śledziami.

    Ten pan w eleganckim, czerwonym płaszczu po prawej, czyli mistrz w czerwieni uważający, że  marketing to podstawa - to prawdopodobnie sam Sweerts lub inny nauczyciel. Zauważ, że on nie rysuje. On zarządza. W tamtym czasie artysta musiał być nie tylko rzemieślnikiem, ale i filozofem. Czerwony płaszcz to sygnał: „Jestem kimś więcej niż gościem od brudzenia płótna, jestem intelektualistą”. Pokazuje palcem na modela, pewnie tłumacząc, że „światło na udzie reprezentuje boski porządek wszechświata”, podczas gdy uczeń w trzecim rzędzie zastanawia się, kiedy wreszcie będzie przerwa na obiad.

   Jeśli jesteś spostrzegawczy, to zapewne widzisz te porozrzucane na podłodze fragmenty gipsowych głów i rąk? 

T   To nie bałagan. To symbole edukacji, którą ci chłopcy już przeszli. Sweerts mówi nam: „Najpierw naucz się kopiować ideał, a potem mierz się z rzeczywistością”.

   Następnym razem, gdy Twoje zdjęcie wyjdzie niewyraźnie, pomyśl o Sebastianie. On musiał stać nago w przeciągu przez cztery godziny, żebyś Ty mógł dzisiaj przewinąć go kciukiem w trzy sekundy.

   Moja mama, kiedy marzyłam, jako dziecko o  ASP,  nie pokazała mi tego obrazu. Być może  zapytałabym: „Dlaczego ten pan nie ma majtek?”, może odpowiedzialaby zgodnie z prawdą: „Bo w XVII wieku anatomia była ważniejsza niż wstyd, a ogrzewanie centralne jeszcze nie istniało”. A swoją drogą... kto i kiedy mu założył te majtki... przecież, jako model występował nago...

...............

Obraz zatytułowany „Szkoła rysunku” (lub „Lekcja rysunku”), namalowany został przez flamandzkiego artystę Michaela Sweertsa około 1655–1660 roku
Artysta: Michael (Michiel) Sweerts (1624–1664), barokowy malarz i rytownik pochodzący z Brukseli, który pracował m.in. w Rzymie.
Technika: Olej na płótnie.
Wymiary: Około 76,5 × 109,5 cm.
Lokalizacja: Obraz znajduje się w zbiorach Muzeum Fransa Halsa w Haarlemie, w Holandii.