NADZIEJA

„W ciszy starego portretu i bieli dwóch jajek na szafce kryje się cała prawda o jutrze: że nadejdzie, dopóki trzymamy się razem.”

   Zatrzymałam się dziś nad pewnym starym płótnem. Jest na nim kucharz, zapłakana kobieta i niemy świadek z portretu na ścianie. To historia o rodzinie, która nie ma nic, a jednak ma wszystko, bo ma siebie. Zapraszam na krótką podróż w głąb tej niezwykłej sceny.

by Giacomo Ceruti

  Chłodne, błękitne światło sączące się przez luksfery okna przecinało półmrok kuchni, osiadając na krawędziach przedmiotów. Tam, na kuchennej szafce w głębi, stał szklany gąsior i szklanka, a obok nich leżały dwa białe jajka – skromne symbole codzienności, która w tej jednej chwili zdawała się boleśnie zatrzymać.

  W centrum tego cichego dramatu trwał młody kucharz. Jego biała czapka i fartuch, narzucony pod czerwoną marynarkę, jaśniały w mroku izby. Mężczyzna, z twarzą naznaczoną głębokim zatroskaniem, przyciągał do siebie małą dziewczynkę. Jego gest nie był tylko uściskiem – był obietnicą ochrony przed światem, który za progiem tej kuchni stawał się coraz trudniejszy. Dziecko, z palcem w buzi i wzrokiem utkwionym w jakimś nieuchwytnym punkcie przed sobą, tkwiło w bezruchu, ufnie szukając ciepła w ramionach ojca czy brata.

  Obok nich, przy stole, siedziała kobieta w granatowej sukni. Duży roboczy fartuch, zawiązany wysoko na szyi, maskował jej drobną sylwetkę. Głowa ciężko oparta na lewej dłoni skrywała twarz, nie dając odpowiedzi na pytanie, czy to krańcowe wyczerpanie rzuciło ją w objęcia snu, czy może bezgłośny płacz odbierał jej siły do dalszej walki o byt.

  Na ścianie wisi portret tajemniczej kobiety spoglądającej na kota trzymanego w dłoniach. Jej spuszczony wzrok świadczy o tym, że ma pieczę, mimo wszystko nad t kruchą rodziną  Ten nieruchomy świadek z przeszłości, zawieszony między cieniem a światłem, zdawał się czuwać nad tymi, którzy w dusznej kuchni, pośród zapachu mąki i miedzi, próbowali odnaleźć w sobie siłę na kolejny dzień.

   Portret na ścianie był jedynym elementem, który nie poddawał się dusznej, kuchennej aurze. Starsza kobieta z obrazu, zastygła z kotem na kolanach, nadal patrzyła  wzrokiem pozbawionym ocen na swojego kota, a jednak pełnym głębokiej mądrości. Była jak kotwica przeszłości, przypominająca, że ten stół widział już niejedno załamanie rąk i niejeden lęk o jutro.

   Jej obecność nad głową płaczącej lub śpiącej kobiety w granatowej sukni tworzyła bolesny kontrast – spokój minionych lat kontra drżący niepokój teraźniejszości. Podczas gdy kucharz w białym czepku zaciskał dłonie na ramionach dziewczynki, postać z portretu trwała w niewzruszonej ciszy, jakby wiedziała, że każda burza w końcu cichnie, a jedynym, co naprawdę zostaje, jest to nieme, międzypokoleniowe trwanie.

   Nadzieja nie objawiła się w wielkim świetle, lecz w cieple dłoni kucharza, która nie puszczała ramienia dziecka. Choć kobieta przy stole trwała w bezruchu, a błękit w luksferach zwiastował nadejście kolejnego chłodnego wieczoru, dwa białe jajka na szafce były obietnicą jutrzejszego posiłku – skromną, ale pewną.

   Nawet surowe spojrzenie kobiety z portretu zdawało się łagodnieć w mroku, jakby wiekowa cisza obrazu mówiła, że dopóki trzymają się razem w tej dusznej kuchni, żadna ciemność ich nie pochłonie. Dziewczynka powoli wyjęła palec z buzi, a jej wzrok, dotąd zagubiony, spoczął na gąsiorze z wodą, w którym odbił się maleńki refleks światła. To wystarczyło – to jedno drgnienie jasności było dowodem, że życie, choć trudne, wciąż pulsowało w samym sercu ich zmęczenia.