PROMIEŃ, KTÓRY UBIERA

Sunlight by John White Alexander

   Są obrazy, które nie potrzebują krzyku, by zostać usłyszanym. „Sunlight” Johna White’a Alexandra to dla mnie taka właśnie cicha modlitwa zachwytu. Zobaczcie tę kobietę – ona nie patrzy wprost w słońce. Ona pozwala, by to światło ją odnalazło, by spłynęło po fałdach jej żółtej sukni niczym ciepły miód.

 Często szukamy wielkich iluminacji, spektakularnych zwrotów akcji, a przecież sacrum codzienności to właśnie taki promień, który wpada rano do kuchni, gdy dziadek z wnukiem ustalają menu na śniadanie. To ta chwila, gdy zmęczenie po całym dniu (także tym pełnym „sąsiedzkich psich potyczek” z Toffi na smyczy) nagle łagodnieje pod wpływem czyjegoś uśmiechu.

   Czego uczy nas ten obraz?

   Złota suknia: To nasza uważność. Możemy nosić szare ubrania obowiązków, ale kiedy dotknie nas światło wdzięczności, każdy z nas staje się taką świetlistą postacią.

  Pochylona głowa: To pokora wobec piękna. Nie trzeba wszystkiego rozumieć, czasem wystarczy po prostu „być” w zasięgu promieni.

  Cisza: Na tym płótnie słychać tylko spokój. To taki port, do którego zawijamy po każdym sztormie.

  Niech ten obraz będzie dla nas przypomnieniem, że światło zawsze nas znajdzie – wystarczy tylko na chwilę się zatrzymać i pozwolić mu, by nas „ubrało”

Oko na autora: 

John White Alexander (1856–1915)

Amerykański malarz, który potrafił „uwięzić” światło na płótnie. Choć zaczynał jako ilustrator w Nowym Jorku, to pobyt w Paryżu i przyjaźń z wielkimi artystami epoki sprawiły, że jego styl stał się eteryczny i pełen gracji. Alexander nie malował po prostu kobiet – on malował nastrój, ciszę i to, jak słońce rzeźbi naszą rzeczywistość. Obraz „Sunlight” z 1909 roku jest uznawany za jedno z jego najbardziej mistycznych dzieł, w którym codzienność spotyka się z wiecznością.