Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją
🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”
Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉
Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕
Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰
Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨
~~~~~~~~~~
Znasz to uczucie, gdy próbujesz zrobić idealne selfie na Insta, ale światło jest do bani, a w tle widać pranie?
Judith Leyster miała ten sam problem, tyle że zamiast iPhone’a miała pędzle, a zamiast filtrów – talent, który sprawiał, że koledzy po fachu zielenieli z zazdrości (i to nie od pigmentu terre verte).
Spójrzcie na ten autoportret.
 |
| Judith Leyster - "Autoportret", 1630 |
Judith siedzi tam z miną: „Tak, właśnie skończyłam malować tego kolesia ze skrzypcami i nawet się nie spociłam”. To absolutny majstersztyk PR-u XVII wieku.
Zasada , aby artysta malarz zabierając sie do tworzenia swojego dzieła ubierał się "niechlujnie" - w tym przypadku nie działa.
Judith pozuje przy sztalugach w ogromnym, białym kołnierzu, który jest tak sztywny i czysty, że prawdopodobnie posiada własne pole grawitacyjne. Każdy, kto choć raz trzymał pędzel, wie, że malowanie w czymś takim to proszenie się o katastrofę. Jedno kichnięcie i masz na szyi barokowe tie-dye. Ale Judith mówi nam: „Jestem taką profesjonalistką, że farba boi się pobrudzić moje koronki”. To barokowy odpowiednik pozowania do zdjęcia z „poranną kawą” w pełnym makijażu i wieczorowej sukni.
Z subtelnością eksperta sama wykonuje photo bombing.
Na sztaludze widzimy grajka. Judith nie maluje martwej natury z cytryną (nuda!). Ona pokazuje, że potrafi uchwycić ruch, radość i muzykę. To tak, jakbyś wrzuciła fotkę z siłowni, ale w tle na ekranie telewizora leciałby Twój własny wykład TED o fizyce kwantowej. Subtelność level: ekspert.
„Och, nie widziałam cię!”
Ten obrót w stronę widza, te rozchylone usta… Judith wygląda, jakbyśmy właśnie przerwali jej bardzo ciętą ripostę skierowaną do kogoś poza kadrem. „No i wtedy mu mówię: Frans, słuchaj, ten twój styl jest spoko, ale może spróbuj czasem umyć pędzle?”.
Ten uśmiech to czysta pewność siebie kobiety, która wie, że za trzysta lat historycy sztuki będą się głowić, czy to ona namalowała połowę obrazów Halsa ( tak, Judith była po prostu za dobra).
Oto krótka scenka rodzajowa, która mogłaby się rozegrać w pracowni Judith, gdyby jej obrazy nagle ożyły:
Skrzypek (ze sztalugi): – Judith, litości! Moja ręka drętwieje od godziny. Czy ty w ogóle mnie jeszcze malujesz, czy po prostu szczerzysz się do tej niewidzialnej ściany przede mną?
Judith (nie odrywając wzroku od widza): – Cierpliwości, mój drogi. Właśnie tworzę historię. Widzisz tę koronkową kryzę? To jest projekt inżynieryjny, a nie kołnierz. Jeden fałszywy ruch pędzlem i będę wyglądać, jakbym nosiła na szyi talerz z serwetką.
Skrzypek: – Ale ja tu zaraz spadnę z tego krzesła! I ten uśmiech... Wyglądasz, jakbyś właśnie sprzedała moją duszę za wiadro błękitu zamorskiego.
Judith: – Nie twoją duszę, tylko twój wizerunek. I to drogo! Poza tym, spójrz na siebie – wyglądasz na tym płótnie na tak radosnego, że ludzie za trzysta lat będą myśleć, że serwuję tu najlepsze piwo w całym Haarlemie.
Skrzypek: – A serwujesz?
Judith: – Po skończonej sesji. Teraz trzymaj te skrzypce prosto. Muszę dopracować ten moment, w którym wyglądam, jakbym właśnie miała powiedzieć coś niezwykle inteligentnego, a ty wyglądasz, jakbyś zapomniał, jak się nazywasz.
Skrzypek: – No jasne, ty będziesz „Wielką Mistrzynią”, a ja zostanę „Wesołym Grajkiem nr 4”. Mogłaś chociaż domalować mi lepsze buty.
Judith: – Ciesz się, że w ogóle masz nogi. Frans Hals pewnie uciąłby cię w pasie, żeby zaoszczędzić na farbie. A teraz milcz i pozuj – właśnie nakładam ostatni blik na mój nos. Musi być idealny, zanim cię całkowicie zasłonię moją pewnością siebie.
Nagle drzwi do pracowni skrzypią donośnie i do środka wpada Frans Hals, ocierając resztki piwnej piany z wąsów.
Frans Hals: – Judith! Słuchaj, mam genialny pomysł na portret zbiorowy. Nazwiemy go „Straż Nocna”... a nie, czekaj, to już zajęte przez tego młodego z Lejdy. Ale słuchaj, co ty tu wyrabiasz? Malujesz samą siebie? I to w takim kołnierzu?! Przecież w tym nie da się nawet zgiąć łokcia, a co dopiero machać pędzlem!
Judith (nie przerywając pracy, z tym samym ironicznym uśmiechem): – Witaj, Frans. Widzisz, w przeciwieństwie do niektórych, ja nie muszę chlapać farbą na oślep, żeby ludzie wiedzieli, kto tu rządzi. Ten kołnierz to symbol, mój drogi. Symbol tego, że moja ręka jest tak pewna, iż nie uronię na niego ani kropli ochry.
Frans Hals (podchodząc do sztalugi): – No, no... ten grajek całkiem niezły. Prawie tak dobry, jakby wyszedł spod mojej ręki. Wiesz, że ludzie będą nas mylić? Za dwieście lat jakiś handlarz pewnie zamaluje twoją gwiazdkę i dopisze moje inicjały, żeby zarobić parę guldenów więcej.
Judith: – Pomarzyć zawsze możesz. Ale spójrz na tę dynamikę, na to światło! Ty malujesz ludzi, którzy wyglądają, jakby właśnie wyszli z karczmy. Ja maluję siebie tak, jakbym właśnie tę karczmę kupiła i kazała ci wystawić rachunek za korepetycje.
Frans Hals (prychając): – Korepetycje? Ja?! Przecież to ja nauczyłem cię, jak malować śmiech!
Judith: – Ty nauczyłeś mnie, jak malować głośny chichot po trzecim kuflu. Ja dodałam do tego klasę. Widzisz tę minę? To jest uśmiech kogoś, kto właśnie zdał sobie sprawę, że jest jedyną kobietą w Gildii św. Łukasza, która ma własnych uczniów. W tym ciebie, Frans, przynajmniej mentalnie.
Frans Hals (kręcąc głową): – Masz niewyparzony język, Leyster. Ale przyznam... ten autoportret ma w sobie to „coś”. Tylko po co ci osiemnaście pędzli w jednej ręce?
Wyglądasz, jakbyś chciała nimi kogoś pogonić.
Judith: – To na wypadek, gdybyś spróbował mi wmówić, że ten obraz jest twoim dziełem. A teraz odsuń się, Frans. Zasłaniasz mi światło, a muszę jeszcze wykończyć koronkę, której ty byś nie namalował nawet po roku postu.
Skrzypek (ze sztalugi): – Hej! Czy my w końcu idziemy na to piwo, czy mam zacząć grać marsza żałobnego dla waszej skromności?
Frans Hals zmrużył oczy, opierając się o framugę drzwi.
– No dobrze, Judith. Skoro jesteś taką mistrzynią, pokaż mi coś, czego nie potrafię. Tylko nie mów znowu o praniu tych twoich koronek!
Judith uśmiechnęła się jeszcze szerzej. Odłożyła na moment paletę i chwyciła jeden z osiemnastu pędzli – ten o najcieńszym włosiu.
Judith: – Patrz uważnie, Frans. Ty kładziesz farbę tak grubo, że twoje obrazy mają własną rzeźbę terenu. Ja natomiast pokażę ci, jak oszukać czas i wzrok. Widzisz tę dłoń na moim obrazie? Tę, która trzyma pędzel?
Frans Hals: – No widzę. Trochę rozmazana, jakbyś się spieszyła na targ.
Judith: – Właśnie o to chodzi, ty stary niedźwiedziu! To nie jest pośpiech, to „ruchoma plama”. Patrz tutaj.
Judith wykonała kilka błyskawicznych, niemal niewidocznych dla oka ruchów nad dłonią namalowanej postaci. Dodała tam dwa milimetrowe pociągnięcia czystej bieli i jedno muśnięcie błękitu, ale nie roztarła ich. Zostawiła je „surowe”.
Judith: – Teraz odejdź trzy kroki w tył. Dalej... jeszcze kawałek. I co widzisz?
Frans cofnął się, omal nie przewracając wiadra z wodą. Nagle stanął jak wryty.
Frans Hals: – Na brodę świętego Łukasza... Ona się rusza! Ta ręka na obrazie drży, jakbyś naprawdę właśnie nanosiła farbę na płótno! Jak to możliwe? Przecież przed chwilą to były tylko trzy kropki!
Judith: – To się nazywa manipulacja optyczna, mój drogi. Ty malujesz to, co widzisz, a ja maluję to, co ludzkie oko myśli, że widzi. Zostawiam widzowi niedopowiedzenie, żeby jego własny mózg dokończył za mnie robotę. To sprawia, że obraz żyje, a nie tylko „wisi”.
Frans Hals (drapiąc się w głowę): – Czyli... sugerujesz, że jestem zbyt dosłowny? Że moje pędzle są zbyt... szczere?
Judith: – Sugeruję, że malujesz jak ktoś, kto krzyczy, żeby go usłyszano. Ja maluję tak, jakbym szeptała komuś prosto do ucha bardzo soczystą plotkę. Efekt jest ten sam – nikt nie może przestać słuchać.
Skrzypek (ze sztalugi): – A ja widzę, że zaraz oboje będziecie szeptać do pustych kufli, jeśli nie ruszymy się do „Pod Pijanym Zającem”!
Frans Hals (śmiejąc się głośno): – Dobra, Judith! Wygrałaś. Ten trik z drżącą ręką jest wart przynajmniej jednej kolejki. Chodźmy, zanim ten twój grajek sam zejdzie z płótna i nas wyprzedzi!
Judith odkłada paletę, przeciera dłonie lnianą ściereczką i spogląda prosto w obiektyw Twojego wyobrażonego aparatu, mrużąc oko do czytelników bloga.
Judith: – Skoro już dotrwaliście do końca tej wizyty w mojej pracowni, zostawię wam jedną, jedyną radę, która sprawi, że wasze życie – i wasze profile w tych waszych „mediach” – będą miały więcej blasku niż świeżo nałożony werniks.
"Malujcie tak, jakby nikt nie patrzył, ale pozujcie tak, jakby cały świat miał paść na kolana.”
W świecie pełnym Fransów Halsów, którzy próbują was przekrzyczeć, bądźcie tym jednym, precyzyjnym blikiem bieli na oku. Nie bójcie się założyć najsztywniejszego kołnierza, nawet jeśli idziecie tylko po bułki – to nie jest niewygoda, to jest postawa.
Jeśli ktoś wam powie, że „tak się nie robi”, uśmiechnijcie się tak samo, jak ja na tym obrazie. To jest uśmiech kogoś, kto już wygrał, tylko reszta świata jeszcze o tym nie wie. I pamiętajcie: nie musicie być idealni w każdym detalu. Zostawcie kilka niedokończonych smug, kilka niewyraźnych plam. Pozwólcie ludziom zgadywać, co mieliście na myśli. Tajemnica sprzedaje się lepiej niż najdroższy błękit z ultramaryny.
A teraz... idźcie i twórzcie coś, pod czym nie balibyście się podpisać gwiazdą!~
<><><><><>
⚓️ Moja blogowa flotylla – wybierz swój pokład:
🧼 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy (oraz eklerki!)
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.
🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno.
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli.
A teraz niespodzianka - mój dotąd anonimowy blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki - wypuszczam z małego akwenu na wody oceanu. Oto on - WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję
,%20ok.%201629%203.webp)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz