Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją
🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”
Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉
Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕
Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰
Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨
~~~~~~~~~~
Pandora, słoik i to jedno pytanie: „A co jest w środku?”
Przyznajcie się – kto z Was, widząc pudełko z napisem „nie otwierać”, nie poczuł choć przez sekundę tego swędzenia w palcach?
Dzisiaj na moim OKU ląduje Pandora z galerii InYourHouse. Ale to nie jest ta posągowa postać z zakurzonych podręczników. To kobieta, którą każda z nas odnajdzie w lustrze, gdy ciekawość bierze górę nad rozsądkiem.
1. Słoik czy puszka? (Oko na detal):
Zauważcie, że ona nie trzyma puszki, ale pękaty, zdobiony słoik. To powrót do korzeni mitu (greckiego pithos), który przez błąd w tłumaczeniu stał się „puszką”. Malarz ubrał tę pokusę w piękne barwy – naczynie lśni, kusi bogactwem wzorów. I to jest pierwszy haczyk: zło rzadko bywa brzydkie na początku. Zazwyczaj jest po prostu… lśniące.
2. Spojrzenie, które znamy wszystkie:
Popatrzcie na jej twarz. To nie jest mina złoczyńcy. To ta sama mina, którą mamy, gdy o północy zaglądamy do lodówki na diecie, albo gdy sprawdzamy telefon, choć obiecałyśmy sobie cyfrowy detoks. To spojrzenie czystej, ludzkiej słabości. Malarz genialnie uchwycił ten moment „tuż przed”. Sekundę, w której kciuk już podważa wieczko, a serce bije szybciej.
3. Cień, który fascynuje:
Najpiękniejsze jest to, czego malarz nie namalował. Nie widzimy plag, chorób ani nieszczęść wylatujących ze środka. Widzimy tylko jej dłonie w pełnym świetle i mrok wokół. Cała reszta dzieje się w naszej wyobraźni. I to jest w sztuce najmocniejsze – to, co niedopowiedziane, dręczy nas najbardziej.
Puenta „bez krawata”:
Pandora to my. Codziennie otwieramy swoje małe „puszki” – nowe projekty, ryzykowne rozmowy czy niewinne plotki. I wiecie co? Na dnie zawsze zostaje Nadzieja. Więc może to zaglądanie do środka wcale nie jest takie złe? Bez tej ciekawości świat byłby po prostu śmiertelnie nudny.
Malarz nie narysował potworów wylatujących ze środka. Zostawił to naszej wyobraźni. I to jest w sztuce najpiękniejsze – to, czego nie widać, przeraża i fascynuje najbardziej
Jestem ciekawa, jak ta Pandora - czy odstawiłybyście ten słoik na półkę, czy – tak jak ja i nasza bohaterka – musiałybyście choć odrobinę uchylić wieczka?
~~~~~~~~~~~~~~~~~
<><><><><>
⚓️ Moja blogowa flotylla – wybierz swój pokład:
🧼 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy (oraz eklerki!)
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.
🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno.
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli.
A teraz niespodzianka - mój dotąd anonimowy blog (prowadzony pod pseudonimem Rita) dotąd pisany w tajemnicy, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki - wypuszczam z małego akwenu na wody oceanu. Oto on - WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję
,%20ok.%201629%203.webp)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz