"A CO ON MIAŁ NA MYŚLI"

 

art by Leon Kroll, 1964

    Dwie panienki stoją w galerii sztuki. Jedna w granatowym mundurku i białym kapelusiku, z rękami założonymi na piersi jak na apelu. Druga, rudawa, z palcem przy ustach – w pozie „myślę intensywnie”.

    Przed nimi wisi duży obraz.– No i co on miał na myśli? – pyta ta w kapelusiku scenicznym szeptem.

    Koleżanka z liceum plastycznego wzdycha ciężko.

  – Nooo… kompozycję barwną, kontrast światła i cienia, napięcie emocjonalne między postaciami...

  – Aha. Emocjonalne. Super. – kiwa głową tamta. – A konkretnie? Bo jak mnie profesor od historii sztuki zapyta, to co ja mam powiedzieć? Że „artysta ukazał egzystencjalny niepokój nowoczesnego człowieka”? Czy „tęsknotę za utraconym rajem”?

    Rudawa parska śmiechem.

  – Agnieszka, ty znowu dramatyzujesz. To jest po prostu portret. Kobieta patrzy w dal.

    – No właśnie! W dal! – ożywia się ta w kapelusiku. – A może ona właśnie uciekła od męża? Albo czeka na list od ukochanego z frontu? Albo... o matko, może jest w ciąży i nie wie, jak powiedzieć matce?!– ... 

   – No co? – broni się. – Na polskim za takie rzeczy dostawałam piątki!

   Koleżanka z plastycznego chichocze już otwarcie.

   – Ty się lepiej zastanów, za którego byś wyszła z tego obrazu. Bo ja tam widzę potencjał w tym z lewej...

    – O nie! Znowu to samo! Ja tu próbuję zrozumieć intencję twórcy, a ty mi robisz casting na męża!

    – A bo co? Intencja twórcy jest ważna, ale życie też trzeba planować.

    Przez chwilę milczą, kontemplując.

   – Wiesz co? – mówi w końcu ta mniej artystyczna. 

  – Ja tam wolę jak na polskim było „co autor chciał powiedzieć przez opis przyrody”. Tam przynajmniej mogłam nawijać o szumie sosnowym i burzy w duszy. A tu stoję i stoję... i mam tylko jedno pytanie:

   " Panie autorze, o co Panu chodziło?!”

   A Wy?

 Macie jeszcze traumę szkolną po pytaniu „co autor miał na myśli”? 

Czy już Wam przeszło i teraz spokojnie kontemplujecie sztukę?