O POŻEGNANIACH, KTÓRE NIOSĄ OBIETNICE

Arthur John Elsley - "Dzieci"

Po głębokich, syberyjskich klimatach Malczewskiego, moje blogowe archiwum rozpala dziś prawdziwe, wiktoriańskie słońce i zapach morskiej bryzy. Brytyjski malarz Arthur John Elsley na swoim płótnie z 1894 roku zaprasza nas na tętniący życiem, portowy pomost. Widzimy tu troje dzieci, które z zapartym tchem odprowadzają wzrokiem odpływający w dal statek.

W tej scenie nie ma jednak ani grama melancholii. Jest za to czysta, pulsująca, dziecięca radość!

Najstarsza dziewczynka z uśmiechem pomaga maluchowi w różowym czepku utrzymać równowagę, a starszy brat, z dłonią przyłożoną do ust, głośno pokrzykuje w stronę fal. W powietrzu łopoce biała chusteczka. To dynamiczne, głośne i pełne entuzjazmu „Do widzenia!”. Te dzieci nie płaczą za tym, co odpływa. One celebrują moment, machają z nadzieją i ekscytacją, jakby wiedziały, że każdy statek, który dziś znika za horyzontem, kiedyś przecież wróci z wielkiej podróży, przywożąc niesamowite opowieści i zamorskie skarby.

W tym radosnym portowym kadrze kryje się niezwykle ważne sacrum codzienności. Uczy nas ono, że pożegnania wcale nie muszą być mroczne i bolesne. Czasem w życiu coś musi odpłynąć – kończy się jakiś etap, zamyka rozdział, ktoś rusza w swoją stronę (zupełnie jak te nasze dzieci wyfruwające z gniazda, o których niedawno pisałyśmy!). Sztuka polega na tym, by potrafić odprowadzić to wzrokiem z taką samą ufnością, jaką mają w sobie te maluchy z pomostu. Pomachać chusteczką, uśmiechnąć się do wspomnień i z nadzieją spojrzeć w horyzont. Bo każde „do widzenia” niesie w sobie przecież cichą obietnicę nowego, fascynującego powrotu.

~~~~~~~~~~~~~~~~

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję - blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki 

link tutaj

CIĘŻAR KOŻUCHA, LEKKOŚĆ LISTU. ELLENAI I SACRUM TĘSKNOTY

Elenai by Jacek Malczewski

Są takie obrazy, od których bije chłód, choć tło mieni się fioletem kwitnącego pola. Jacek Malczewski na swoim płótnie z 1910 roku przedstawia Ellenai – bohaterkę zaczerpniętą z mrocznego, romantycznego świata poezji Juliusza Słowackiego. Siedzi przed nami kobieta otulona potężnym, sztywnym i znoszonym jakuckim kożuchem. Ten strój nie jest jednak zwykłym ubiorem; to pancerz wygnania, materialny ciężar syberyjskiego losu, który przygniata jej ramiona do ziemi.

A jednak, gdy przyjrzymy się bliżej jej twarzy, zauważymy przedziwne, wewnętrzne światło.

Ellenai nie patrzy na widza. Jej wzrok, pełen zadumy i subtelnego spokoju, ucieka gdzieś w bok, ku wspomnieniom. W dłoniach spoczywa delikatny, biały arkusz papieru – złożony list. Ten maleńki kawałek papieru waży w tej scenie więcej niż cały ten potężny kożuch. To most rzucony ponad tysiącami kilometrów lodowatej pustyni. Świadectwo, że ktoś tam, na dalekiej, utraconej ziemi, wciąż o niej pamięta.

W tym kontraście między toporną materią a ulotnością słowa kryje się głębokie sacrum ludzkiej wytrwałości. Malczewski pokazuje nam, że można być uwięzionym cieleśnie, można nosić na sobie najcięższe brzemię losu, a jednocześnie zachować absolutną wolność ducha. Wystarczy jedna dobra myśl, jedno zapisane wspomnienie trzymane blisko serca, by chłodny krajobraz wygnania rozkwitł fioletem.

Patrząc na Ellenai, nie sposób nie zadać sobie pytania: jak my, ludzie żyjący w XXI wieku, radzimy sobie z tęsknotą? Dzisiejszy świat dał nam do ręki narzędzia, o jakich bohaterom Słowackiego i Malczewskiego się nie śniło. Zamiast listów idących miesiącami przez zaśnieżone stepy, mamy natychmiastowe wiadomości, rozmowy wideo i emotikony wysyłane w ułamku sekundy. Mogłoby się wydawać, że odległość przestała istnieć.

A jednak tęsknota wcale nie zniknęła – tylko zmieniła ubranie. Czasem, mimo ekranu pełnego powiadomień, czujemy dokładnie ten sam chłód samotności i ciężar codziennego „kożucha”, który nosiła Ellenai. 

Jak więc przetrwać? 

Może właśnie tak jak ona – poprzez rytuał uważności. W czasach, gdy wszystko pędzi, warto zatrzymać się, odłożyć na bok szum informacyjny i stworzyć swoje małe sacrum pamięci. Napisać jeden, ale głęboki, szczery list – choćby w formie dłuższego maila. Wyciągnąć z szuflady stare, papierowe zdjęcie, dotknąć pamiątki lub po prostu pozwolić sobie na chwilę ciepłego wspomnienia o kimś, kto jest daleko. Bo niezależnie od epoki, najskuteczniejszym lekarstwem na odległość zawsze pozostaje ta sama, niezmienna prawda: świadomość, że nosimy kogoś w sercu, a ktoś nosi w nim nas.

~~~~~~~~~~~~~~~~

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję - blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki 

link tutaj

O SZTUCE PRZYJMOWANIA

Dojrzały owoc by Pierre Louis de Coninck

Spójrzcie w te oczy. Maluch na płótnie Pierre’a Louisa de Conincka przyciąga wzrok z siłą magnesu. Ubrana w malowniczy, wiejski strój, z przekrzywioną figlarnie głową i delikatnym rumieńcem, dziewczynka ucieka od klasycznej, sztywnej pozy. Ona żyje. W jednej dłoni kurczowo trzyma garść krwistoczerwonych, dojrzałych wisienek, a drugą – zaciśniętą w małą piąstkę – wysuwa śmiało w stronę widza. 

Ten gest jest kwintesencją dziecięcej tajemnicy.

Czy ukryła w tej dłoni kolejny owoc, który chce nam podarować? 

A może to tylko figiel, bawi się z nami i zaraz otworzy pustą rączkę, śmiejąc się wniebogłosy?

W tym prostym, wiejskim kadrze kryje się głębokie sacrum codzienności. Dziecko na obrazie reprezentuje sam los. Czysty, nieprzewidywalny, pełen ukrytych intencji. Często stoimy przed życiem dokładnie tak, jak przed tą małą dziewczynką. Widzimy dary, które już trzyma w garści, ale najbardziej intryguje nas to, co chowa w tej drugiej, wyciągniętej ku nam dłoni.

Boimy się otworzyć tę rączkę losu. Zastanawiamy się, czy znajdziemy tam słodycz dojrzałego owocu, czy może cierpkie rozczarowanie. A prawda ukryta na tym płótnie uczy nas czegoś zupełnie innego: uczy nas ufności. Dziewczynka nie ma w sobie wrogości ani złości. Ma w sobie czystą, radosną chęć podzielenia się tym, co zebrała do swojego małego, wiklinowego koszyka. Życie, nawet jeśli bywa przewrotne i lubi płatać nam figle, w gruncie rzeczy rzadko wyciąga do nas pustą dłoń. Trzeba tylko mieć w sobie odwagę dziecka, by bez lęku przyjąć to, co przygotował dla nas kolejny dzień – i cieszyć się smakiem każdej, nawet pojedynczej wisienki.

~~~~~~~~~~~~~~~~

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję - blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki 

link tutaj

PTAK NA SKRZYDŁACH. ILUZJA WOLNOŚCI

art by Kiyo Morakami 

Przedstawiam obraz Kiyo Morakami współczesnego artystę, który w swoich dziełach stawia ideę, emocję i opowiadanie historii ponad samą technikę. Jest to fotografia konceptualna.

Patrzę na ten obraz i czuję ukłucie w sercu. W cieniu wzorzystej, ciężkiej tapety stoi postać o magnetycznym, niepokojącym spojrzeniu. Jej głowę otula zgrzebna, szara chusta, a dłonie – blade, niemal posągowe – wykonują precyzyjny, ceremonialny gest. Wznosi w górę konstrukcję, z której zwisa drewniany ptak.

Ptak sterowany. Istota stworzona do podbijania przestworzy, sprowadzona do roli marionetki.

Jak często my sami stajemy się takimi ptakami na uwięzi? Ruszamy skrzydłami dokładnie wtedy, gdy ktoś pociągnie za sznurek. Wypełniamy cudze oczekiwania, gramy role napisane przez innych, poruszamy się w ciasnych granicach wyznaczonych nam przez konwenanse, strach czy fałszywe poczucie obowiązku. Patrzymy w niebo, tęsknimy za bezkresem, ale zapominamy, że nasze mechaniczne stawy poruszają się tylko na rozkaz Niewidzialnego Lalkarza.

Najstraszniejsza w tej niewoli jest jednak iluzja. Drewniany ptak myśli, że lata, bo unosi się nad ziemią. Zapomina, że nie kieruje nim własny instynkt, ale sztywna konstrukcja trzymana przez los, innych ludzi czy nasze własne, wewnętrzne blokady.

Gdzie w tym wszystkim kryje się sacrum? W uświadomieniu sobie obecności tych sznurków. Dopiero gdy z bliska przyjrzymy się więzom, które nas trzymają, w sercu rodzi się cichy, potężny bunt. Może te drewniane skrzydła nie poczują prawdziwego wiatru dzisiaj ani jutro. Ale sam fakt, że wciąż potrafimy dostrzec brak wolności, jest dowodem na to, że nasza prawdziwa, dzika dusza jeszcze nie umarła. Czeka tylko na jeden celny ruch, by zerwać więzy i wreszcie odlecieć.

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami.tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i Poszukuję   -najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj

DAMA Z SUSZARKĄ W TLE

Wszystko zaczęło się od niewinnego piknięcia pralki, zwiastującego koniec cyklu „Bawełna 60 stopni”. Magdalena stała właśnie nad miską pełną wilgotnych prześcieradeł, gdy nagle doznała olśnienia. Spojrzała na wielką, nietkniętą belę białego materiału, która od miesięcy czekała w kącie na swoją wielką krawiecką przyszłość. Ile to sukien ślubnych można by z tego uszyć! – pomyślała. Albo przynajmniej... jedną, genialną, natychmiastową kreację wieczorową.

W ułamku sekundy domowa rutyna ustąpiła miejsca artystycznej wizji. Ściągacz od dresu poszedł w dół, a w ruch poszły agrafki.

Pięć minut później, w prowizorycznym kąciku fotograficznym, narodziła się Ona. Hrabina Domowego Zacisza. Markiza od Płynu do Płukania.

Udrapowana w zwoje śnieżnobiałego płótna, stała dumna i posągowa, rzucając w stronę obiektywu spojrzenie godne gwiazd Hollywood, jednak zmęczenie podczas prania dalo sie jej we znaki, więc padła na fotel, ale... w odpowiedniej pozie. Miała być elegancja, miał być paryski szyk, miał być powiew luksusu... i niemal się udało. Gdyby tylko nie ta bezwzględna, fotograficzna prawda drugiego planu.

Tuż za jej majestatycznie obnażonym ramieniem, niczym stalowy szkielet nowoczesnej rzeźby, prężyła się metalowa suszarka do bielizny. Przez zwoje luksusowego materiału, zza okna, przezierzał lekko odrapany, pamiętający minioną epokę balkon. Prawdziwy, surowy realizm magiczny polskiego bloku.

„Kochanie, czy te skarpetki też mam rozwiesić?” – z salonu dobiegł głos męża, brutalnie przerywając sesję Haute Couture między przedpokojem a kuchnią.

Hrabina westchnęła, poprawiła agrafkę na biodrze i z dumnie uniesioną głową, szeleszcząc metrami ślubnego tiulu, ruszyła w stronę pralki. W końcu prawdziwa dama żadnej pracy się nie boi. Nawet tej na 1200 obrotów.

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i Poszukuję   -najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj

SYNDROM "JESZCZE TYLKO PIĘĆ MINUT"

 

Nikifor Kryłow (1802- 1831)

Taki poranny dramat, jak przedstawiony jest na obrazie, który dzisiaj Wam przedstawiam zna prawie każdy. Ja w tej chwili jeszcze dodałabym z 15 minut sobie, bo ... piszę "na śpiąco" mimo, że jestem już po porannej kawie. Budzik bezwzględnie przerywa najwspanialszy, najbardziej ekscytujący sen w Waszym życiu – ten, w którym właśnie wygrywacie miliony na loterii albo jedziecie na wakacje marzeń. Szybki rzut oka na zegarek i bolesna kalkulacja: jeśli zrezygnuję ze śniadania i pominę prasowanie, mam jeszcze dokładnie 7 minut czystego, niemoralnego luksusu.

    Spójrzcie na bohatera obrazu Nikifora Kryłowa z 1824 roku. Ten młodzieniec to prawdziwy mistrz logistyki porannej. On już wstał. On już zaliczył łazienkę – spójrzcie na te nienagannie ulizane, wilgotne włosy i czystą, odświętną koszulę z perfekcyjnymi plisami. Wszystko przygotowane do wyjścia.       Plan zakładał pełen profesjonalizm.

  Jednak w drodze do przedpokoju jego wzrok padł na poduszkę. I w tym momencie system operacyjny młodzieńca zaliczył twardy reset.

   Chłopak padł na czerwone wezgłowie z miną człowieka, który walczy o przetrwanie. Oczy zamknięte, usta lekko rozchylone – on nie tylko „dosypia”. On desperacko próbuje połączyć się z serwerem swojego snu, żeby dowiedzieć się, jak skończyła się ta rewelacyjna historia, którą przerwał mu budzik.

  Co wydarzy się dalej, tuż przed wyjściem z domu? Scenariusze są dwa. Albo za chwilę zerwie się na równe nogi w kompletnej panice, orientując się, że „7 minut” zamieniło się w pół godziny, albo wyjdzie z domu z odbitym na policzku wzorem z poduszki, wmawiając wszystkim w pracy, że to najnowszy krzyk mody z Wielkopolski. Bo przecież elegancja i permanentne niewyspanie zawsze idą w parze.

Ale na koniec , nie sposób nie dogadać, że sam artysta Nikifor Kryłow , zapowiadający się na niezłego malarza, odznaczony już w młodości za osiągnięci artystyczne sam sobie za zżycia nie pospał zbyt długo. Dlaczego?

Panująca wówczas epidemia skróciła mu życie. Mając 29 lat zmarł na cholerę. Teraz pozostał sen wieczny.

Moi Drodzy, uważajcie, aby nie przespać życia....

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami.tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i Poszukuję   -najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj

CO KRYJE SIĘ W SPOJRZENIU?

Foto: Wolf Suschitzky - Girl, Trinidad, 1964

W dzisiejszym wpisie  chcę zatrzymać Waszą uwagę przy fotografii, która dosłownie magnetyzuje ładunkiem emocjonalnym. Nie potrzebujemy tu feerii barw ani skomplikowanego tła. Wystarczy czerń, biel, gra światła i... jedno spojrzenie, od którego trudno oderwać wzrok.

Spójrzcie na tę małą dziewczynkę. Siedzi na ziemi, niemal wtulona w nogę dorosłego człowieka. Jej drobne dłonie kurczowo, z niemal dorosłą determinacją, zaciskają się na materiale spodni. To gest, który mówi wszystko o poszukiwaniu ochrony, o instynktownym szukaniu oparcia w kimś większym, silniejszym, kto reprezentuje bezpieczny mikrokosmos.

Światło, które definiuje emocje

Fotografia operuje silnym kontrastem. Ciemna, chropowata faktura skóry i włosów dziecka zderza się z jasnym, gładkim materiałem ubrania dorosłego. Jednak to, co najistotniejsze, fotograf zamknął w geometrii spojrzenia.

Dziewczynka unosi głowę wysoko. Jej oczy, wielkie, błyszczące i pełne głębi, są skierowane ku górze.

 

Co w nich widzimy?

Niezłomną ufność – to nie jest spojrzenie pełne panicznego strachu, lecz głębokiego oczekiwania i polegania na dorosłym.

Niewinność w surowym świecie – bose stópki na ziemi i prosta podkoszulka sugerują skromne, wręcz surowe warunki życia, ale emocjonalne bogactwo tej sceny całkowicie dominuje nad materialnym ubóstwem.

Kadrowanie, które zmusza do myślenia

Zwróćcie uwagę na genialny zabieg kompozycyjny: postać dorosłego została pozbawiona twarzy. Widzimy tylko fragment nogi i but. Ten zabieg sprawia, że postać ta staje się symbolem – figurą Rodzica, Opiekuna, Architekta bezpiecznego świata. Dla tego dziecka ta jedna noga to cały fundament, na którym opiera swoje istnienie.

Ta fotografia przypomina, jak niewiele trzeba, by stworzyć poruszający obraz. Wystarczy moment prawdziwej, nieprzerysowanej ludzkiej relacji.

 Nie mogę się pozbyć chęci podsumowania, nie wiem, czy trafnego, że w tym obrazie/fotografii niejedna dorosła osoba może odnajduje echo własnego dzieciństwa i potrzeby bezpieczeństwa.

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i Poszukuję   -najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj

CZYTAJĄCA MUZA CZYLI REWOLUCJA W SALONIE RAZUMOVA

Konstantin Razumov przyzwyczaił nas do konkretnego scenariusza. Jego flagowa modelka zazwyczaj siedzi w paryskiej kawiarni, spowita w chmury tiulów, z miną paryskiej kokoty, nonszalancko trzymając długą cygaretkę. Wszyscy wiemy, o co chodzi – ma być pięknie, zwiewnie i z nutką dekadencji.

Spójrzcie na tę kompozycję. Dziewczyna siedzi na szezlongu w prześwitującej, pomarańczowej halce (bo umówmy się, kultura kulturą, ale styl Razumowa musi zostać zachowany). Jednak zamiast patrzeć maślanym wzrokiem na kelnera niosącego szampana, panna poprawia fryzurę z miną człowieka, który właśnie przeczytał coś niezwykle skomplikowanego. Prawdopodobnie próbuje ułożyć w głowie teorię względności albo zastanawia się, dlaczego główny bohater powieści postąpił tak niemądrze.

Sceptycy od wieków powtarzają to złośliwe i krzywdzące przysłowie, że uroda i wysokie IQ rzadko idą w parze. Nasza dzisiejsza bohaterka zdaje się mówić: „Och, doprawdy?”. Choć jej poza sugeruje lekkie zmęczenie materiału – być może ta literatura była nieco za ciężka, a może po prostu trzymanie rąk w górze przy jednoczesnym udawaniu głębokiego intelektualnego natchnienia to po prostu ciężki fitness.

Książka leży porzucona na poduszce, otwarta na losowej stronie. Czy muza faktycznie chłonie wiedzę, czy może używa dzieła jako wyrafinowanego rekwizytu, by odpędzić natrętnych wielbicieli? Jedno jest pewne: inteligencja w wydaniu Razumowa ma wyjątkowo zmysłowe, pomarańczowe oblicze. I za takie interpretacje uwielbiamy malarstwo! 

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i Poszukuję   -najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj

PŁONĄCE TŁO, SPOKOJNE SERCE

art by Pierro Annigoni

 Patrząc na ten niezwykły portret autorstwa Pietro Annigoniego, nie sposób nie ulec wrażeniu, że obcujemy z tajemnicą. Włoski mistrz, zakochany w technikach renesansowych, stworzył dzieło, które doskonale balansuje na granicy dwóch skrajnych światów: chaosu i absolutnego wewnętrznego pokoju.

 To idealny motyw do refleksji nad naszą własną codziennością:

   Pokój w centrum burzy.

  Pierwsze, co uderza w tym obrazie, to tło. Ognista, krwista czerwień, dynamiczne, drapieżne pociągnięcia pędzla i cienie ptaków zrywających się do lotu sugerują niepokój, pożar, a może życiową burzę. Jednak kobieta na pierwszym planie zdaje się tego w ogóle nie zauważać. Jej twarz jest uosobieniem łagodności i stabilności. To piękna metafora tego, że prawdziwy spokój nie zależy od tego, co dzieje się wokół nas, ale od tego, co nosimy w sercu.

    Ciemny płaszcz jako tarcza. 

  Kobieta szczelnie owija się ciemną, niemal monolityczną szatą. Ten gest przypomina mi budowanie zdrowych granic. Świat wokół może płonąć od emocji, opinii i nagłych zmian, ale my mamy prawo otulić się ciszą, schować w swoim „płaszczu” i nie pozwolić, by zewnętrzny ogień strawił naszą tożsamość.

Być może pod jej sercem pulsuje już drugie życie.

   Wymowne spojrzenie. 

   Jej oczy patrzą prosto na widza. Nie ma w nich lęku, nie ma wyzwania – jest za to głęboka, dojrzała świadomość samej siebie. To spojrzenie kogoś, kto wie, kim jest, zna swoją wartość i bezpiecznie osadził swoje życie na fundamentach, których żadna burza nie jest w stanie poruszyć.

„Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. 

Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. 

Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka”.

— Ewangelia wg św. Jana 14,27

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i Poszukuję   -najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj

O TYM, JAK ALBERT EINSTEIN POPRAWIŁ SWOJĄ ... FIGURĘ!

     Dzisiaj chcę się z Wami podzielić historią, która za każdym razem wywołuje uśmiech na mojej twarzy. Często wyobrażamy sobie genialnych naukowców jako śmiertelnie poważnych ludzi, zamkniętych w swoich laboratoriach i odciętych od świata. Nic bardziej mylnego! Albert Einstein słynął z ogromnego dystansu do samego siebie, a to zdjęcie jest tego najlepszym dowodem.

   Spójrzcie na tę fotografię z 1931 roku. Noblista trzyma na niej... marionetkę przedstawiającą jego samego!

Wszystko wydarzyło się podczas jego wizyty na kalifornijskiej uczelni Caltech. Einstein wybrał się wtedy na spektakl słynnej grupy lalkarskiej Yale Puppeteers do teatru w Los Angeles. Artyści przygotowali dla niego niespodziankę – stworzyli miniaturowego Einsteina z charakterystyczną, rozwichrzoną czupryną.

   Naukowiec bawił się na pokazie wyśmienicie, a po jego zakończeniu podszedł, by obejrzeć swoją lalkową miniaturę z bliska. Przyjrzał się jej krytycznym okiem, uśmiechnął szeroko i stwierdził po niemiecku: „Ta kukiełka nie jest wystarczająco gruba!”.

   Żeby natychmiast naprawić ten błąd twórców, Einstein nie zastanawiał się długo. Sięgnął do kieszeni marynarki, wyciągnął z niej jakiś prywatny list, zmiął go w kulkę i bez ceremonii wepchnął lalce pod ubranie, robiąc jej prowizoryczny brzuszek. Dopiero wtedy, dumny ze swojej „korekty”, z błyskiem w oku zapozował do tego zdjęcia.

   Co najpiękniejsze, ta marionetka przetrwała do dziś i znajduje się w uniwersyteckim archiwum. Wciąż ma w sobie ten sam papierowy brzuszek, który osobiście zrobił jej jeden z największych umysłów w historii ludzkości.

   Ta krótka anegdota przypomina mi o czymś bardzo ważnym. Prawdziwa wielkość nie potrzebuje nadęcia, sztywności ani sztucznej powagi. Najwięksi ludzie tego świata potrafili śmiać się z samych siebie. I tego dystansu do codzienności życzę dziś sobie i Wam!

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i Poszukuję   -najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj

KOŃ, KOBIETA I GAŹNIK

Stella Tenbrook i Cadillac, 1950r.

Spójrzcie na to zdjęcie z 1950 roku. Oto piękna, posągowa dama w nienagannej kreacji Jacques’a Fatha, wsparta nonszalancko o maskę Cadillaca. Wygląda jak milion dolarów (i auto, i ona). Ale kiedy przyjrzałam się temu bliżej, poczułam nagłe, głębokie oburzenie. No bo drodzy Państwo… dlaczego panowie dilerzy od zarania dziejów uparcie twierdzą, że najlepszym sposobem na sprzedanie czterech kółek i tony żelastwa jest postawienie obok nich atrakcyjnej kobiety?

ODWIECZNY DYLEMAT MARKETINGU

   Zastanówmy się nad tą głęboką psychologią marketingu motoryzacyjnego. Pan salonu samochodowego patrzy na nowy model i myśli: „Mamy tu nowoczesny gaźnik, wzmocnione resory i wspaniały lakier. Co sprawi, że stateczny pan domu wyciągnie książeczkę czekową? Oczywiście! Postawmy obok dziewczynę w talii osy i eleganckich rękawiczkach!”.

    Logika tego procederu od dekad rzuca wyzwanie zdrowemu rozsądkowi:

   Zagrożenie dla lakieru: Modelka opiera się o chromowany reflektor z taką gracją, jakby od tego zależało jej życie. Każdy prawdziwy miłośnik motoryzacji powinien w tym momencie krzyknąć: „Pani zdejmie te gorsety, bo porysuje mi lakier guzikami!”. A dilerzy? Dilerzy klaszczą z zachwytu.

   Kto tu kogo napędza? 

 Zastanawia mnie, czy dilerzy sugerują, że bez tej damy Cadillac w ogóle nie ruszy z miejsca? Czy ona działa jak alternator? A może w tamtych czasach do zakupu luksusowego krążownika szos dodawano instrukcję: „Jak dopasować suknię wieczorową do koloru opon”?

   Oficjalny pakt milczenia: 

  Oczywiście, wszystko dzieje się za obopólną zgodą. Piękne panie dumnie prężą się na maskach, dilerzy zacierają ręce, a przeciętny kupujący facet wchodzi do salonu, patrzy na modelkę, patrzy na rurę wydechową i w głowie uruchamia mu się dziwny proces myślowy, w którym zakup auta magicznie gwarantuje mu status lwa salonowego.

   Dilerzy od lat bezwstydnie używają kobiecego piękna, by zamaskować fakt, że sprzedają nam po prostu bardzo drogie, skomplikowane i głośne kosiarki do trawy. I choć ta manipulacja trwa od lat, to patrząc na to zdjęcie, muszę im jedno oddać – w latach 50. robili to przynajmniej z klasą, o której dzisiejsze targi motoryzacyjne mogą tylko pomarzyć!

Zupełnie inaczej kobieta czuje się w swoim własnym aucie, prawda?

Diana Dors uwielbiała swojego delikatnego różowego Cadillaca z 1956 roku

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i Poszukuję   -najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj