PLENEROWA PEWNOŚĆ SIEBIE KRØYERA

  Peder Severin Krøyer (1851–1909) stoi przed nami twarzą w twarz pod letnim kapeluszem, binokle błyszczą, morze i niebo stopione w jeden błękit Skagen. Horyzont to zaledwie pas; prawdziwym tematem jest jasna, wyrazista skóra, broda i len.

     Farba kładziona jest szybko i grubo – maślane pociągnięcia na fularze, szorstkie muśnięcia na wąsach i bokobrodach, pojedyncza ciepła nuta przy uchu na tle chłodnego pola. Pociągnięcia pędzla przypominają słońce: rozproszone, lśniące, natychmiastowe.

   To manifest plenerowej pewności siebie. Krótki kadr zamienia wybrzeże w lustro, zalewając twarz od dołu i nadając rysom karykaturalny charakter, nie tracąc przy tym podobieństwa – wyrazistości zrodzonej z blasku.

Poczucie własnej wartości wzrasta wraz z opanowaniem technik malarskich. Eksperymentowanie i poszukiwanie własnego języka wizualnego daje odporność na krytykę.

  Dedykacja i data umieszczają obraz w kręgu przyjaciół i malarzy Skagen. Jednak ton jest prywatny: pracowite oko mierzy blask, który umożliwił jego sztukę.

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję   - najnowszy blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki link tutaj