Może mi poczytacie ten wpis za nieprofesjonalne blogowanie, ale trudno. Poszłam dzisiaj na łatwiznę i zacytowałam bardzo ciekawy artykuł z wikiart
"Twarze spoglądające z uznanych wizerunków to nie tylko osoby pozujące, ale także świadkowie historii, aktywni uczestnicy artystycznego dialogu z artystą, a w większości przypadków zwierciadła najgłębszych nadziei i ideałów epoki. Choć Mona Lisa czy Dziewczyna z perłą mogą być prezentowane na kartach promocyjnych muzeów, istnieje wiele innych, równie intrygujących w swoich sekretach i symbolice. W tym artykule przedstawiamy rzeczywiste odpowiedniki kilku arcydzieł mniej znanych malowanych twarzy świata sztuki i opowiadamy, jak ich życie wpłynęło na arcydzieła, które przedstawiają.
Portret Jeanne Hébuterne – Amedeo Modiglianiego
Wydłużony styl Amedeo Modiglianiego jest natychmiast rozpoznawalny, a spośród jego licznych muz, żadna nie wywarła na niego większego wpływu niż Jeanne Hébuterne. Jeanne, malarka z krwi i kości, była inspiracją dla ponad 20 jego dzieł.
Najbardziej uderzający jest jego Portret Jeanne Hébuterne (1918), powstały w okresie twórczej aktywności i osobistego rozpadu. Gładkie, zaokrąglone rysy twarzy i pogodne usposobienie Jeanne świadczą o idealizującym wizerunku Modiglianiego, ale w rzeczywistości życie było dalekie od spokoju. Dzień po śmierci Modiglianiego z powodu gruźliczego zapalenia opon mózgowych, ciężarna Jeanne Hébuterne, również mająca zaledwie 21 lat, odebrała sobie życie.
Ta tragedia nadaje jej portretom przejmującą intensywność. Dalekie od estetyki, opowiadają historię intensywnej zależności emocjonalnej, artystycznej współzależności i nieznośnej ostatecznej rozpaczy.
Portret Ginevry de'Benci autorstwa Leonarda da Vinci
Choć cała uwaga skupia się na Mona Lisie, wcześniejszy obraz Leonarda, Portret Ginevry de' Benci (ok. 1474–78), również jest pionierski i można na nim rozpoznać modelkę.
Ginevra była młodą florencką szlachcianką, znaną zarówno ze swojego dowcipu, jak i talentu literackiego. Obraz został zamówiony w przeddzień jej zaręczyn lub ślubu, a jego symbolika jest znacząca: krzew jałowca (po włosku ginepro), który pojawia się za nią, jest zarówno grą słów nawiązującą do jej imienia, jak i symbolem dziewictwa. Oryginalność tego obrazu polega na tym, że Leonardo da Vinci odszedł od dwuwymiarowej płaszczyzny podłoża, charakterystycznej dla renesansowego portretu tamtych czasów, i stworzył wciągającą, trójwymiarową scenerię.
To subtelna, ale wyraźna deklaracja indywidualności, odchodząca od prostego wizerunku panny młodej czy modelki, a ukazująca Ginevrę jako osobowość i intelekt.
Portret Madame de Pompadour – François Boucher
Madame de Pompadour, oficjalna metresa i doradczyni Ludwika XV, była jedną z najbardziej wpływowych kobiet we Francji XVIII wieku. Portret Madame de Pompadour (1756) autorstwa François Bouchera to nie tylko wystawny hołd dla stylu rokoko, ale także polityczna propaganda w pastelach.
Otoczona globusem, książkami i muzyką, Pompadour, według
François Bouchera, była inteligentna i kulturalna, a nie dworska piękność. Umiejętnie posługiwała się takimi wizerunkami, kontrolując swój wizerunek w okresie, gdy kobiety na jej miejscu zaczęły być demonizowane. Pompadour, w ujęciu Bouchera, stała się symbolem kobiecości w kulturze i tego, jak muza potrafi tworzyć i kształtować własną legendę.
Portret Doña Isabel de Porcel – Francisco Goya
Został namalowany około 1805 roku.
Portret Doñi Isabel de Porcel autorstwa Francisco Goi to wprawka w ostry realizm i psychologiczną głębię. Tradycyjnie uznawany za wizerunek Doñi Isabel, został zakwestionowany przez późniejsze analizy, a temat obrazu pozostaje tajemnicą.
Niezależnie od tego, czy była Paulą, czy nie, asertywna postawa modelki, jej przenikliwe spojrzenie i modny strój emanują siłą i godnością. W lżejszym i bardziej żywym obrazie w porównaniu z wcześniejszymi, mroczniejszymi pracami, portret modelki jest pełen szacunku, a nawet podziwu. Zarówno jako klientki, muzy, jak i przyjaciółki, obraz przywołuje obecność prawdziwej kobiety z bezpośredniością, która wykracza poza czas.(...)
(...)
Hrabina Golovine – Élisabeth Vigée Le Brun
Jedna z najwybitniejszych europejskich artystek XVIII wieku, Élisabeth Vigée Le Brun, stworzyła ekspresyjny i pełen wrażliwości portret hrabiny Gołowiny (ok. 1797). Na tym delikatnym i introspektywnym portrecie rosyjska hrabina ukazana jest pogrążona w kontemplacji, z dłońmi splecionymi w zamyśleniu lub żalu.
To podobieństwo charakteryzowało się swobodną pozą, subtelnym pociągnięciem pędzla i poczuciem intymności. Le Brun, uciekinierka rewolucji francuskiej, która znalazła schronienie wśród rosyjskiej szlachty, słynęła z wydobywania osobowości swoich bohaterów, zamiast ograniczać się do formalnych, szlacheckich konwencji. Ta hrabina nie jest kobietą o wysokiej pozycji, lecz wrażliwą, uchwyconą w chwili wewnętrznej kontemplacji.
Inne portrety warte odkrycia
Każdy z tych obrazów ma także ciekawą historię i mniej znaną muzę:
– Dama w zielonej sukni Tycjana – Tajemnicza kobieta, być może kochanka artysty, przedstawia cichą pewność siebie.
– Berthe Morisot z bukietem fiołków autorstwa Édouarda Maneta – Namalowany z subtelnością i delikatnością przez kolegę malarza i przyjaciela.
– Portret Margherity Gonzagi autorstwa Fransa Pourbusa Młodszego
– uwiecznione na płótnie połączenie polityki, ukazujące styl i władzę
– Portret Adele Morin pędzlaTamary de Lempickiej – Klasyczny portret w stylu art déco, osobisty przyjaciel artystki.– Lina Cavalieri Giovanniego Boldiniego
– Lina Cavalieri, słynna śpiewaczka operowa, w eleganckim dynamice.
Kiedy rama zawiera życie
Nie zapełnią półek sklepów z pamiątkami, ale są przesiąknięte emocjonalnym i historycznym rezonansem. Ich bohaterami nie były twarze na płótnie, lecz rewolucjoniści, bohaterowie, myśliciele i kochankowie, którym przerwano ich u szczytu formy. To oni bezpośrednio ukształtowali dzieło sztuki, a inni byli nieśmiertelni w swoim milczeniu.
Zwracając uwagę na te przyćmione, a zarazem równie fascynujące obrazy, przypominamy sobie, że historia świata sztuki jest pełniejsza niż jego największe sukcesy komercyjne. Czasami najważniejsze opowieści szepczą z krawędzi płótna, a my musimy pochylić się i wsłuchać. "
W NASTĘPNYM WPISIE ZACYTUJĘ ARTYKUŁ NA TEMAT ŻYCIORYSU MODIGLIANIEGO - również z wikiart
<><><><><><><><><><><><><><><>
⚓ Moja blogowa flotylla:
WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję -najnowszy blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj
,%20ok.%201629%203.webp)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz