PROTOKÓŁ Z KONTROLI PIEKIELNEJ

 

Hieronymus Bosch - 
"Ogród Ziemskich Rozkoszy" (detal)

   Piekło, Wydział Administracyjno-Księgowy, pokój 666.

Pan Stanisław siedział na podłodze od trzech godzin.

-  Następny! -  zawołał urzędnik z dziobem.

Stanisław rozejrzał się niepewnie.

- Ja?

-  Nie. Ten za panem.

-  Ale za mną nikogo nie ma. 

-  Właśnie dlatego pan.

Stanisław podpełzł do biurka.

Za biurkiem siedziała postać w błękitnym kapturze i wertowała księgę grubą jak budżet państwa.

-  Nazwisko?

-  Kowalski.

-  Który?

-  Stanisław.

-  Który Stanisław Kowalski? 

- Jedyny.

Urzędnik spojrzał na niego ze współczuciem.

-  W naszej bazie jest czterdzieści siedem tysięcy jedynych Stanisławów Kowalskich.

Z kąta wychylił się drugi urzędnik, ten z długim dziobem.

-  Sprawdź pod literą „K”.

-  Nie ma.

-  To pod „S”.

-  Też nie ma.

-  A pod „Jedyny”?

-  O, jest.

Przewrócili kilka stron.

-  Dobrze. Powód przybycia?

-  Umarłem.

-  Ma pan dokument potwierdzający?

-  Jak mam mieć?

-  Bez dokumentu nie możemy uznać zgonu.

-  Ale przecież jestem w piekle!

-  To nie jest dowód administracyjny.

Stanisław westchnął.

-  Co mam zrobić?

-  Wypełnić formularz P-13.

-  Gdzie go dostanę?

-  W okienku numer siedem.

-  A gdzie jest okienko numer siedem?

-  W niebie.

Zapadła cisza.

Nawet pająk przestał tkać sieć.

-  Czy pan sobie żartuje?

-  Proszę pana -  odparł urzędnik z godnością -  my jesteśmy instytucją publiczną.

Po godzinie Stanisław wrócił z formularzem.

-  Wypełnione.

-  Niestety niebieskim atramentem.

-  A powinienem?

-  Czarnym.

-  To dlaczego nikt mi nie powiedział?

-  Jest napisane.

-  Gdzie?

Urzędnik wskazał przypis na stronie trzysta osiemdziesiątej czwartej regulaminu.

Człowiek spojrzał na niego z rozpaczą.

-  Czy to właśnie jest piekło?

Urzędnicy spojrzeli po sobie.

-  Nie.

-  Nie?

- 
Piekło zaczyna się dopiero po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku.

I wtedy Stanisław zrozumiał straszną prawdę.

Ogień, smoła i diabły były tylko legendą.

Prawdziwe piekło składało się z formularzy, pieczątek i urzędników z ptasimi dziobami, którzy zawsze wiedzieli, którego dokumentu akurat nie posiada.

A Bosch, jak się okazało, wszystko przewidział. Nawet numer pokoju.

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję   -najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj