MELANCHOLIA BIELI, CZYLI O CZYM MILCZY KLAWIATURA

art  by Kemal Kamil Akca

Są takie obrazy, które zamiast opowiadać konkretną historię, uderzają w nas czystym, skondensowanym nastrojem. Doskonałym przykładem tego jest obraz Kemala Kamila Akcy. Na pierwszy rzut oka widzimy młodą, piękną kobietę w olśniewającej, bogato zdobionej białej sukni z satyny i koronek. Mogłoby się wydawać, że to kadr z hucznego balu albo radosnego przyjęcia. Jednak wystarczy jedno spojrzenie na jej pozę, by urok luksusu ustąpił miejsca głębokiej, niemal bolesnej melancholii. Dziewczyna siedzi przy otwartym instrumencie, z głową ciężko opartą na dłoni, z zamkniętymi oczami i twarzą, na której maluje się bezbrzeżne zmęczenie. Czy to ból głowy, nagłe osłabienie, czy może ciężar niewypowiedzianych myśli zmusił ją do przerwania gry?

Kompozycja tego płótna opiera się na genialnym, budującym napięcie kontraście. Z jednej strony mamy chłód i mrok tła oraz ciemne, surowe drewno fortepianu, z drugiej – niemal nierealny, świetlisty blask spływających kaskadami białych i liliowych materiałów. Suknia dziewczyny, choć piękna, w tej konkretnej scenie wydaje się dla niej zbyt ciężka, wręcz przytłaczająca. Staje się pancerzem, który chroni ją przed światem zewnętrznym, ale nie jest w stanie obronić przed wewnętrznym smutkiem lub wycieńczeniem. Delikatne frędzle szala i koronkowe mankiety, które miały zdobić w tańcu, teraz bezwładnie opadają, potęgując wrażenie całkowitej rezygnacji i braku sił.

Najbardziej poruszające w tym obrazie jest jednak to, czego nie widać na pierwszy rzut oka – cisza. Instrument pozostaje otwarty, biało-czarne klawisze czekają na dotyk palców, ale muzyka nagle umilkła w pół taktu. To chwila, w której artysta zawiesił głos, w której człowiek po prostu nie ma już siły udawać przed samym sobą. Może ta młoda kobieta, uwięziona w gorsecie konwenansów i oczekiwań, szukała w muzyce ucieczki, aż w końcu zmęczenie materiału – fizyczne lub psychiczne – wzięło górę? Spływająca na czoło dłoń to uniwersalny gest człowieka, który na moment musi odciąć się od bodźców, by po prostu przetrwać własną, wewnętrzną burzę.

Patrząc na ten obraz dzisiaj, w świecie wiecznego pośpiechu i komputerowych ekranów, możemy odnaleźć w tej dziewczynie cząstkę samych siebie. Czy to oszałamiający mediolański upał, czy ból serca, czy może po prostu zmęczenie po długiej, bezsennej nocy spędzonej na przelewaniu własnych emocji na papier lub płótno? Niezależnie od przyczyny, Mistrz uchwycił tu moment niezwykle intymny i ludzki. Chwilę, w której piękno miesza się ze słabością, a my, zamiast oceniać, chcemy po prostu w ciszy posiedzieć obok tej zmęczonej, białej damy.

<><><><><><><><><><><<><<><><<><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj