DZIEWCZYNA Z OSTRYGĄ, CZYLI "SKORO ONI MOGĄ, TO JA TEŻ"

Jan Steen - "Ostryga"

  Jan Steen uchwycił scenę tak ludzką, że aż chce się uśmiechnąć i pokiwać głową ze zrozumieniem.
Młoda dziewczyna przynosi na stół talerz świeżych ostryg dla panów siedzących w drugim pokoju. Widzi, jak oni tam delektują się, mlaskają, popijają winem i robią miny pełnego zadowolenia.
    I wtedy w jej głowie pojawia się klasyczna, ponadczasowa myśl:„No… a dlaczego ja nie mogę spróbować? Skoro oni mogą… to ja jestem gorsza?”
   Rozgląda się szybko na boki, czy nikt nie patrzy, bierze jedną muszlę… delikatnie przykłada do ust i…

   Steen w tym momencie maluje całą prawdę o ludzkiej naturze.

Nie wielką filozofię. Nie moralność. Tylko zwykłe, bardzo ludzkie „a co mi tam, spróbuję”.

Jan Steen - Ostryga" (detal)

   Jej mina jest bezcenna – mieszanka ciekawości, lekkiego poczucia winy i zaskoczenia smakiem. Bo ostryga w XVII wieku to nie był zwykły przekąska. To był mały luksus i mały skandal w jednym.

   A ona właśnie dokonała cichego, prywatnego buntu:

„Skoro panowie mogą się raczyć… to ja też chociaż jedną sprawdzę.”

   I właśnie za to kocham Steena.

Nie malował wielkich bitew ani heroicznych czynów.

Malował ludzi.

Z ich małymi słabościami, ciekawością i tym wiecznym „a co mi tam”.

Bo tak naprawdę nic się nie zmieniło od XVII wieku.

Nadal, gdy ktoś je coś dobrego przy stole, a my tylko podajemy – w końcu myślimy:

„No… ja jestem gorsza?”

I próbujemy.

Czasem ukradkiem.

Czasem z miną „tylko sprawdzam”.

<><><><><><><>
⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj
Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję   -najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj