CZARNO-BIAŁY SABOTAŻYSTA

Max Silbert - Kot i rozlane mleko 

Spójrz na płótno francuskiego mistrza scen rodzajowych, Maxa Silberta, który z rzadkim, fotograficznym wyczuciem sekundy uwiecznił moment absolutnego, domowego kataklizmu. 

Jego obraz to nienaganny popis malarskiego blichtru, w którym rodzinna sielanka w ułamku sekundy zamienia się w rasowy komediowy thriller.

Kompozycja wręcz pulsuje gwałtownym ruchem. Przed Państwem zacna starsza kobieta w blado-białym czepcu, uwieczniona w pozie czystego, nabożnego przerażenia. Jej oczy są szeroko otwarte, usta rozwarte w niemym krzyku, a lewa ręka wzniesiona ku górze w geście dramatycznej bezradności. W prawej dłoni wciąż kurczowo trzyma szklankę , z której z impetem wylewa się biała strużka płynu, być może mleka. Powód tego całego salonowego rabanu kryje się tuż za jej plecami - zza oparcia drewnianego krzesła wyłania się sprytny, czarno-biały kot, który z niewinną miną łobuza i wielkimi, błyszczącymi ślepiami zerka prosto na nas.

Choć Silbert malował to z myślą o urokach wiejskiego życia, bystre oko współczesnego obserwatora natychmiast wyłowi z tego płótna bezbłędną, czysto sytuacyjną scenkę, którą każdy właściciel czworonoga przeżywa przynajmniej trzy razy w tygodniu.

Oto wiekopomna sekunda, w której domowy pupil postanawia przypomnieć o swoim istnieniu w sposób gwałtowny i bezwzględny.

Wszystko zaczęło się od chwili upragnionego wytchnienia. Nasza bohaterka, po całym dniu domowych katorg, sprzątania i zamykania okien przed przeciągami, postanowiła wreszcie rozsiąść się głęboko w fotelu z nienagannie przygotowanym napojem. I gdy już miała z dumnym uśmiechem zatopić się w zasłużonym odpoczynku, z mroku pokoju, niczym puszysta zjawa, wyłonił się On -  Minister Generalnego Przeszkadzania.

Mruczek nie bawi się w subtelności. Zamiast grzecznie czekać na swoją porcję, postanowił z impetem wbić pazury w tylne obicie krzesła, wykonując kunsztowny, tygrysi skok prosto na plecy swojej pani.

Gwałtowny krzyk kobiety i jej wzniesiona ręka to nie jest tylko reakcja na rozlewany płyn - to dramatyczna próba złapania równowagi w obliczu nagłego, puszystego ataku od tyłu! Jej zszokowana mina zdaje się krzyczeć: „A toć ja myślałam, że to jakiś huragan idzie, a to ten bezczelny łobuz znowu poluje na moje kapcie!”.

Strużka mleka tryskająca ze szklanki z precyzją inżynierskiego ujęcia to z kolei klasyczny symbol każdego domowego planu, który legł w gruzach z powodu małego, czarno-białego sabotażysty. Kot tymczasem, z łapami pancerne wczepionymi w drewnianą poprzeczkę, patrzy na widza z absolutną dumą, jakby chciał powiedzieć: „Może i mleko się rozlało, ale fason i tak trzeba trzymać!”.

Dziewiętnastowieczny obraz Maxa Silberta to przepiękna i niesamowicie wesoła lekcja o tym, że największe domowe rewolucje rzadko wynikają z powagi sytuacji - najczęściej rodzą się z nadmiaru sprytu u naszych  czworonogich towarzyszy życia. Bo bez względu na to, w jak wielkim blichtru chcemy odpoczywać, mały zwierzak i tak zawsze znajdzie sposób, by jednym trafnym ruchem wycisnąć z nas okrzyk zaskoczenia. Najważniejsze to w takich chwilach nie upuścić szklanki,  pamiętając, że z kotem  i tak nigdy się nie wygra!

WIELKA PRZEPROWADZKA Z BLOGA DO KSIĄŻKI,

Drodzy Czytelnicy „OKA NA OBRAZ”!

Muszę się do czegoś przyznać. Od pewnego czasu na moim blogu odbywała się pewna tajemnicza operacja. Nie było włamania, nie zginął żaden obraz, nikt nie wyniósł z galerii Rembrandta ani nie odkręcił głowy żadnej rzeźbie.

A jednak coś znikało!

Podkradałam własne humoreski!

Oczywiście za wiedzą i zgodą autorki, czyli moją własną. Przyznam, że negocjacje przebiegały wyjątkowo pomyślnie. Nie zażądałam od siebie nawet honorarium.

Postanowiłam bowiem zebrać wybrane, publikowane przez lata na blogu „OKO NA OBRAZ” żartobliwe opowieści o dziełach sztuki i wydać je w postaci bogato ilustrowanej książki.

I tak narodziło się:

„CO W SZTUCE PISZCZY? Humoreski spod pędzla i dłuta”.

Operacja: obraz pod lupą

Początkowo wydawało mi się, że wystarczy wybrać humoreski, uporządkować teksty, dołączyć ilustracje i gotowe.

Ale gdzie tam!

Szybko okazało się, że obraz, który można podziwiać w internecie, niekoniecznie wolno bez dodatkowych ustaleń zamieścić w książce przeznaczonej do sprzedaży.

Rozpoczęło się więc prawdziwe śledztwo.

Kto namalował obraz? Kiedy zmarł artysta? W jakim muzeum znajduje się oryginał? Kto udostępnia reprodukcję? Czy można ją wykorzystać komercyjnie? A może potrzebna jest zgoda?

Przy niektórych dziełach czułam się już nie jak autorka humoresek, ale jak detektyw prowadzący dochodzenie w sprawie zaginionego pozwolenia.

Domena publiczna stała się jednym z najpiękniejszych wyrażeń w moim słowniku. Jeszcze piękniej brzmiało: „można wykorzystać komercyjnie”.

A gdy trafiałam na zastrzeżenia, warunki i niejasne regulaminy, miałam ochotę zapytać portretowanego jegomościa:

— Panie kochany, a nie mógłby pan sam podpisać zgody? Przecież siedzi pan na tym obrazie od trzystu lat!

Niestety, nie odpowiadał.

Nie wszystko, co dobre na blogu, dobre jest w książce

Przy okazji odkryłam, że humoreska internetowa i humoreska książkowa to nie zawsze bliźniaczki.

Na blogu można pozwolić sobie na pewną swobodę. Obraz pojawia się na ekranie, czasem towarzyszą mu powiększenia szczegółów, czasem tekst prowadzi czytelnika od jednego fragmentu do drugiego.

W książce wszystko musi znaleźć swoje właściwe miejsce. Ilustracja powinna współgrać z tekstem, kolejność scen musi być zrozumiała, a żart nie może zgubić puenty podczas przewracania kartki.

Dlatego niektóre humoreski zostały przeredagowane, inne rozbudowane, a jeszcze inne otrzymały nową oprawę ilustracyjną.

Nie było to więc zwykłe kopiowanie blogowych wpisów. Raczej przeprowadzka połączona z remontem.

A jak wiadomo, podczas remontu zawsze okazuje się, że jedna szafa nie mieści się w drzwiach, drugi obraz wisi krzywo, a ktoś trzeci pyta:

— Czy to naprawdę musiało tyle trwać?

Współautorka, sztuczna inteligencja i pewien kudłaty intruz

W   przedsięwzięciach technicznych towarzyszyła mi moja wirtualna Współautorka, czyli sztuczna inteligencja. Nie byłabym w stanie przygotować książki wg wymagań wydawnictwa KDP, zachować  wymagane  parametry wnętrza książki i jej okładki.

Poprawiałam w kółko teksty, sprawdzałam źródła, zastanawiałam się nad kompozycją stron i szukałam rozwiązań dla ilustracji, których nie można było wykorzystać w planowanym wydaniu. W to juz została zaangazowana sztuczna inteligencja.

Nie obyło się bez niespodzianek.

Są tu tez ilustracje stworzone przez ChatGPT, np. okładka i 2 wewnątrz książki. Sztuczna inteligencja potrafiła stworzyć ilustrację, która wyglądała znakomicie, ale miała pewien drobny mankament: nie zawsze przedstawiała dokładnie to, o co prosiłam.

Wtedy zaczynały się negocjacje.

— Nie, moja droga, nie o to mi chodziło!

I poprawiałyśmy.

Aż w końcu do świata wielkiego malarstwa wkroczyła moja maltanka Toffi. Bez biletu, bez zaproszenia, za to z przekonaniem, że skoro wielcy mistrzowie mogą mieć swoje modelki, ona również zasługuje na miejsce w historii sztuki.

I, proszę sobie wyobrazić, dopięła swego!

A teraz książka czeka na swój wielki dzień

Albumik liczy 112 stron i zawiera kilkadziesiąt  kolorowych ilustracji. Są w nim znani mistrzowie, ich dzieła, bohaterowie portretów, trochę artystycznych nieporozumień i sporo współczesnych kłopotów przeniesionych w dawne czasy.

Nie zamierzałam pisać podręcznika historii sztuki. Chciałam raczej pokazać, że nawet bardzo poważny obraz może stać się początkiem zupełnie niepoważnej opowieści.

Książka już została zgłoszona do publikacji na Amazonie i oczekuje na uruchomienie sprzedaży w sklepach internetowych Amazona.( maximum 7 dni).

A ja czekam razem z nią.

Drodzy Czytelnicy, jeżeli rozpoznacie w niej znajomą humoreskę z „OKA NA OBRAZ”, nie zgłaszajcie kradzieży!

Autorka przyznaje się do wszystkiego.

I obiecuje, że żadnemu mistrzowi nie zrobiła krzywdy. Co najwyżej trochę naruszyła jego powagę.

Bo przecież...

Można żartować ze sztuką, ale nie ze sztuki!