WIELKA PRZEPROWADZKA Z BLOGA DO KSIĄŻKI,

Drodzy Czytelnicy „OKA NA OBRAZ”!

Muszę się do czegoś przyznać. Od pewnego czasu na moim blogu odbywała się pewna tajemnicza operacja. Nie było włamania, nie zginął żaden obraz, nikt nie wyniósł z galerii Rembrandta ani nie odkręcił głowy żadnej rzeźbie.

A jednak coś znikało!

Podkradałam własne humoreski!

Oczywiście za wiedzą i zgodą autorki, czyli moją własną. Przyznam, że negocjacje przebiegały wyjątkowo pomyślnie. Nie zażądałam od siebie nawet honorarium.

Postanowiłam bowiem zebrać wybrane, publikowane przez lata na blogu „OKO NA OBRAZ” żartobliwe opowieści o dziełach sztuki i wydać je w postaci bogato ilustrowanej książki.

I tak narodziło się:

„CO W SZTUCE PISZCZY? Humoreski spod pędzla i dłuta”.

Operacja: obraz pod lupą

Początkowo wydawało mi się, że wystarczy wybrać humoreski, uporządkować teksty, dołączyć ilustracje i gotowe.

Ale gdzie tam!

Szybko okazało się, że obraz, który można podziwiać w internecie, niekoniecznie wolno bez dodatkowych ustaleń zamieścić w książce przeznaczonej do sprzedaży.

Rozpoczęło się więc prawdziwe śledztwo.

Kto namalował obraz? Kiedy zmarł artysta? W jakim muzeum znajduje się oryginał? Kto udostępnia reprodukcję? Czy można ją wykorzystać komercyjnie? A może potrzebna jest zgoda?

Przy niektórych dziełach czułam się już nie jak autorka humoresek, ale jak detektyw prowadzący dochodzenie w sprawie zaginionego pozwolenia.

Domena publiczna stała się jednym z najpiękniejszych wyrażeń w moim słowniku. Jeszcze piękniej brzmiało: „można wykorzystać komercyjnie”.

A gdy trafiałam na zastrzeżenia, warunki i niejasne regulaminy, miałam ochotę zapytać portretowanego jegomościa:

— Panie kochany, a nie mógłby pan sam podpisać zgody? Przecież siedzi pan na tym obrazie od trzystu lat!

Niestety, nie odpowiadał.

Nie wszystko, co dobre na blogu, dobre jest w książce

Przy okazji odkryłam, że humoreska internetowa i humoreska książkowa to nie zawsze bliźniaczki.

Na blogu można pozwolić sobie na pewną swobodę. Obraz pojawia się na ekranie, czasem towarzyszą mu powiększenia szczegółów, czasem tekst prowadzi czytelnika od jednego fragmentu do drugiego.

W książce wszystko musi znaleźć swoje właściwe miejsce. Ilustracja powinna współgrać z tekstem, kolejność scen musi być zrozumiała, a żart nie może zgubić puenty podczas przewracania kartki.

Dlatego niektóre humoreski zostały przeredagowane, inne rozbudowane, a jeszcze inne otrzymały nową oprawę ilustracyjną.

Nie było to więc zwykłe kopiowanie blogowych wpisów. Raczej przeprowadzka połączona z remontem.

A jak wiadomo, podczas remontu zawsze okazuje się, że jedna szafa nie mieści się w drzwiach, drugi obraz wisi krzywo, a ktoś trzeci pyta:

— Czy to naprawdę musiało tyle trwać?

Współautorka, sztuczna inteligencja i pewien kudłaty intruz

W   przedsięwzięciach technicznych towarzyszyła mi moja wirtualna Współautorka, czyli sztuczna inteligencja. Nie byłabym w stanie przygotować książki wg wymagań wydawnictwa KDP, zachować  wymagane  parametry wnętrza książki i jej okładki.

Poprawiałam w kółko teksty, sprawdzałam źródła, zastanawiałam się nad kompozycją stron i szukałam rozwiązań dla ilustracji, których nie można było wykorzystać w planowanym wydaniu. W to juz została zaangazowana sztuczna inteligencja.

Nie obyło się bez niespodzianek.

Są tu tez ilustracje stworzone przez ChatGPT, np. okładka i 2 wewnątrz książki. Sztuczna inteligencja potrafiła stworzyć ilustrację, która wyglądała znakomicie, ale miała pewien drobny mankament: nie zawsze przedstawiała dokładnie to, o co prosiłam.

Wtedy zaczynały się negocjacje.

— Nie, moja droga, nie o to mi chodziło!

I poprawiałyśmy.

Aż w końcu do świata wielkiego malarstwa wkroczyła moja maltanka Toffi. Bez biletu, bez zaproszenia, za to z przekonaniem, że skoro wielcy mistrzowie mogą mieć swoje modelki, ona również zasługuje na miejsce w historii sztuki.

I, proszę sobie wyobrazić, dopięła swego!

A teraz książka czeka na swój wielki dzień

Albumik liczy 112 stron i zawiera kilkadziesiąt  kolorowych ilustracji. Są w nim znani mistrzowie, ich dzieła, bohaterowie portretów, trochę artystycznych nieporozumień i sporo współczesnych kłopotów przeniesionych w dawne czasy.

Nie zamierzałam pisać podręcznika historii sztuki. Chciałam raczej pokazać, że nawet bardzo poważny obraz może stać się początkiem zupełnie niepoważnej opowieści.

Książka już została zgłoszona do publikacji na Amazonie i oczekuje na uruchomienie sprzedaży w sklepach internetowych Amazona.( maximum 7 dni).

A ja czekam razem z nią.

Drodzy Czytelnicy, jeżeli rozpoznacie w niej znajomą humoreskę z „OKA NA OBRAZ”, nie zgłaszajcie kradzieży!

Autorka przyznaje się do wszystkiego.

I obiecuje, że żadnemu mistrzowi nie zrobiła krzywdy. Co najwyżej trochę naruszyła jego powagę.

Bo przecież...

Można żartować ze sztuką, ale nie ze sztuki!