O TYM, JAK DONA ELVIRA BIAŁKO WZROKIEM ŚCINAŁA

Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją

🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”

Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉

Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕

Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰

Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨~

~~~~~~~~~~

 Spojrzenie tej starszej pani mówi wszystko.

Ja spojrzę na ten obraz z przymrużeniem oka i o to samo Ciebie proszę.

Obraz Velázqueza faktycznie bije po oczach powagą, ale jeśli przyjrzysz się spojrzeniom bohaterów, możesz tam znaleźć idealny materiał na komedię pomyłek. Spróbuję odczarować tę hiszpańską melancholię

Wielki Test Jajka, czyli Jak zostać Szefem Kuchni w XVII wieku

  Pani Dona Elvira była kobietą zasadniczą. W całej Sewilli szeptano, że jej spojrzenie potrafi ściąć białko bez użycia ognia. Dziś jednak miała misję: nauczyć swojego siostrzeńca, Pabla, trudnej sztuki „nieprzypalania wody”.

 – Pablo, synu – zaczęła głosem, od którego mosiężny moździerz aż zadźwięczał. – Widzisz to jajko? To nie jest zwykłe jajko. To test twojej cierpliwości, godności i tego, czy w ogóle zasługujesz na kolację.

  Pablo, który od dziesięciu minut trzymał wielką dynię (i do tej pory nie wiedział właściwie dlaczego), próbował przybrać minę mędrca. W rzeczywistości jednak myślał tylko o tym, że ta dynia waży tonę, a on zaraz dostanie skurczu w lewym ramieniu.

– Widzę, ciociu. Jajko... jest białe. I okrągłe. Bardzo inspirujące.

 – Nie filozofuj! – ucięła Elvira, energicznie mieszając w glinianym naczyniu drewnianą łyżką. – Spójrz na to białko. Ono musi być jak chmura nad Sierra Nevada, a żółtko jak słońce w południe. Ty natomiast trzymasz tę dynię, jakbyś chciał ją ochrzcić!

 Pablo zerknął w bok, udając, że analizuje grawitację dyni.

– Ale ciociu, dlaczego właściwie smażymy te jajka w ciemnościach? Prawie nie widzę patelni.

  – To się nazywa chiaroscuro, mój drogi – odparła z dumą Elvira. – W pełnym słońcu każdy potrafi usmażyć jajecznicę. Prawdziwy mistrz potrzebuje tylko jednej świecy, odrobiny oliwy i kogoś, kto będzie stał obok z miną, jakby właśnie rozwiązywał zagadkę wszechświata. To dodaje potrawie aromatu.

 W tym momencie do kuchni wpadł kot, przewracając miedziany garnek. Dona Elvira nie drgnęła. Pablo wciąż trzymał dynię z miną męczennika.

– Ciociu – szepnął Pablo. – Czy jeśli to jajko mi wyjdzie, będę mógł w końcu odłożyć tę dynię?

– Nie – uśmiechnęła się zagadkowo Elvira. – Dynia to element kompozycji. Bez niej to tylko śniadanie. Z nią... to wielka sztuka.

  I tak oto, w całkowitej ciszy i lekkim mroku, smażyli te dwa jajka przez następne trzy godziny. Bo w XVII wieku nikt się nie spieszył – zwłaszcza gdy w grę wchodziło idealnie ścięte białko i odpowiednio ciężka dynia.

Diego Velazquez - Stara kobieta smażąca jajka, 1618

  "To fascynujący obraz autorstwa Diego Velázqueza zatytułowany „Stara kobieta smażąca jajka” (Vieja friendo huevos), namalowany w 1618 roku.

Jest to jedno z najwybitniejszych dzieł z wczesnego okresu twórczości artysty, kiedy to tworzył on tzw. bodegones – obrazy łączące sceny rodzajowe z martwą naturą.

Oto kilka ciekawych detali, na które warto zwrócić uwagę: 

    Velázquez po mistrzowsku realistycznie oddał faktury różnych przedmiotów: błysk mosiężnego moździerza, porowatość glinianego naczynia oraz przezroczystość białka ścinającego się jajka.

  Zauważ światłocień w obrazie. Silny kontrast między głębokim, ciemnym tłem a jasno oświetlonymi postaciami i przedmiotami nadaje scenie niemal fotograficzną głębię.

   Co zdumiewające, Velázquez namalował to arcydzieło mając zaledwie 18 lub 19 lat, udowadniając swój niezwykły talent techniczny.

Postacie: Kobieta i chłopiec nie patrzą na siebie, co nadaje scenie atmosferę ciszy i powagi, niemal sakralnego skupienia nad codzienną czynnością.

   Obecnie obraz ten znajduje się w zbiorach Scottish National Gallery w Edynburgu."

   Mam nadzieję, że to spojrzenie na „wielką sztukę” przez przymrużenie oka Ci się spodobało! 

 Jak widzisz, nawet w najpoważniejszym barokowym arcydziele można znaleźć ukryty potencjał komediowy – wystarczy tylko spojrzeć na tę dynię, która wygląda, jakby ważyła tonę, i na minę chłopca, który ewidentnie wolałby być teraz gdziekolwiek indziej.

  Velázquez pewnie uśmiechnąłby się pod wąsem, widząc, że jego „fotograficzny” realizm po kilkuset latach stał się inspiracją do żartów o trudach siedemnastowiecznego kursu gotowania.

POZOWANIE NAD PACJENTEM, A MOŻE NIEBOSZCZYKIEM

Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją

🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”

Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉

Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕

Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰

Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨

~~~~~~~~~~~~

Dziś odczaruję słynne dzieło Rembrandta.

Czy zastanawiałaś  się kiedyś, co tak naprawdę działo się w głowach modeli pozujących do najsłynniejszych obrazów świata? Dziś pokażę  kulisy amsterdamskiego teatru anatomicznego, gdzie grupa statecznych panów w krochmalonych kryzach próbuje zachować powagę, modląc się w duchu, by Rembrandt uchwycił ich lepszy profil, zanim ktokolwiek w tej sali zemdleje! 

Wyobraź sobie, że musisz pozować do portretu, trzymać fason w sztywnej kryzie i udawać wielką uczoną, podczas gdy kolana trzęsą Ci się  na widok jednego małego ścięgna! 😱

Doktor Nicolaes Tulp był człowiekiem sukcesu. Miał elegancki kapelusz, nienagannie wykrochmalone kryzy i szczypce, którymi potrafił wymachiwać z gracją dyrygenta. Tego popołudnia w amsterdamskim Teatrze Anatomicznym wszystko było przygotowane perfekcyjnie – poza jednym małym szczegółem. Jego studenci mieli skłonność do dramatyzmu.

Rembrandt - Lekcja Anatomii Doktora Tulpa

– Panowie, skupienie! – zagrzmiał Tulp, efektownie unosząc mięsień przedramienia nieszczęsnego Adriaana Adriaanszoona. – To, co tu widzicie, to nie jest sznurek do bielizny. To skomplikowana maszyneria ludzkiego ciała!

Pan Hartman, stojący najbliżej doktora, natychmiast wyciągnął szyję tak mocno, że niemal wszedł do środka demonstracji.

– Fascynujące, doktorze! – wyszeptał, choć w rzeczywistości zastanawiał się głównie nad tym, czy jeśli zemdleje, to czy jego nowa, kosztowna kryza bardzo się pogniecie.

Z tyłu pan Koenraad próbował zachować powagę, ale w głębi duszy był przerażony.

– Spójrzcie na tę księgę w rogu! – rzucił nagle, próbując odwrócić uwagę kolegów od widoku ścięgien. – Czyż ten papier nie jest najwyższej jakości? Prawdziwa skóra cielęca, sprowadzana z południa!

Pozostali studenci natychmiast podchwycili temat. Jeden z nich zaczął intensywnie wpatrywać się w sufit, udając, że analizuje akustykę sali, inny z kolei przybrał minę tak głębokiego myśliciela, że wyglądał, jakby właśnie zapomniał, jak ma na imię.

– Panie Tulp – odezwał się nieśmiało najmłodszy z grupy, Jacob. – Czy to prawda, że jak się pociągnie za ten czerwony kabelek w ręku, to pacjentowi mrugnie oko? Słyszałem o tym w jednej karczmie...

Doktor Tulp westchnął głęboko. Spojrzał na swoich uczniów – siedmiu dorosłych mężczyzn, którzy zapłacili fortunę, by znaleźć się na tym obrazie, a teraz połowa z nich bała się spojrzeć na obiekt badań, a druga połowa martwiła się, czy Rembrandt dobrze uchwycił ich profil.

– Jacobie – odparł Tulp z anielską cierpliwością. – To nie jest mechaniczna zabawka. To nauka. Ale jeśli obiecasz, że nie zemdlejesz na moje buty, pozwolę ci potrzymać szczypce do portretu.

W tym momencie wszyscy studenci nagle odzyskali zainteresowanie anatomią, wypinając piersi do malarza i starając się wyglądać na najbardziej inteligentnych ludzi w całej Holandii. Bo nauka nauką, ale porządny portret w kapeluszu to inwestycja na lata.

Lekcja anatomii u doktora Tulpa uczy nas jednej, najważniejszej rzeczy – nieważne, jak bardzo boisz się tematu, o ile masz na głowie porządny kapelusz i stoisz w odpowiednim oświetleniu, historia i tak zapamięta Cię jako geniusza. A jeśli kiedykolwiek poczujecie stres w pracy, pomyślcie o studentach Rembrandta: oni musieli wyglądać na zachwyconych, podczas gdy ich jedyną myślą było: „Oby tylko nikt nie kazał mi tego dotknąć!”

GADAJĄCY KOŚCIOTRUP

Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją

🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”

Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉

Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕

Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰

Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨

~~~~~~~~~~

"Bycie personifikacją Śmierci w XVII-wiecznej Holandii to nie rurki z kremem. Każdy myśli, że moją jedyną rozrywką jest polerowanie kosy, a prawda jest taka, że większość czasu spędzam jako darmowe oświetlenie i statyw do klepsydry na suto zakrapianych domówkach.

Weźmy tych dwóch gagatków. 

Judith Leyster -Ostatnia kropla

(Wesoły kawaler), ok. 1629 

Ten po lewej, w niebieskich portkach, zaraz wessie dno swojego kufla. Przechyla go z taką pasją, jakby na dnie wygrawerowano mapę do ukrytego skarbu, a nie tylko osad z kiepskiego piwa. 

   Patrzę na niego, trzymam tę czaszkę ze świeczką tuż przy jego uchu – co, nawiasem mówiąc, jest skrajnie niebezpieczne, biorąc pod uwagę opary alkoholu – i czekam. Moja klepsydra przesypuje ostatnie ziarenka, a on zamiast spisać testament, zastanawia się pewnie, czy karczmarz doleje mu „na kreskę”. Spoiler: nie doleje. Ja jestem tą kreską.

   Potem mamy tego w czerwonym kubraku.

 Stylówa? Odważna. Rozpięty do pępka, kołnierz postawiony, jakby właśnie wrócił z barokowego odpowiednika Fashion Weeka. Wymachuje tą długą fajką, puszczając dymek w sufit i szczerzy zęby w uśmiechu, który sugeruje, że dentysty nie widział  naście lat. 

   Myśli, że jest królem życia, bo jego kufel jest już pusty i odwrócony do góry dnem. Gratulacje, stary! Wygrałeś darmowy bilet w jedną stronę, a jedyną gwiazdą, jaką dziś zobaczysz, jest ten mały znaczek „JL” na ceramice, którego i tak nie zauważysz przez pomroczność jasną.

   Najgorsze w tym wszystkim jest to oświetlenie. Autorka, niejaka Judith (zdolna bestia, choć wszyscy myśleli, że to Hals – facetom zawsze przypisuje się najlepsze imprezy), ustawiła mnie tu w roli lampki nocnej. Świeca w czaszce rzuca taki blask, że biesiadnik po lewej ma profil jak z reklamy ekskluzywnych trumien, a ten w czerwonym błyszczy się bardziej niż świeżo wyczyszczony śledź.

   Ludzie, memento mori to nie jest sugestia, żeby dopić kolejkę szybciej! Kiedy klepsydra mówi „finito”, to nawet najszersze bufiaste rękawy i najmodniejsze kapelusze nie pomogą. Ale cóż, przynajmniej zostaną po nas ładne obrazy. Ja tylko mam nadzieję, że jak ta świeczka wreszcie zgaśnie, to chociaż raz ktoś mi podziękuje za trzymanie rekwizytów przez całą noc."

  Znając już ocenę sytuacji z punktu widzenia kościotrupa,  odsłuchaj, co tam kelner ( nielegalnie) nagrał w knajpie "U Puchacza" w czasie tej biesiady. (Nie bardzo wiesz, co oznacza słowo "puchacz"? To sowa... taki ptak) Nieważne, że kelner jest niewidoczny, inaczej, nie dałoby się nagrać gości. Teraz taśmy będą dowodem w sprawie. 

  Biesiadnik w czerwieni (wymachując fajką):

— Mówię ci, Janie! Ten krawiec z pracowni "Elegant" przysięgał, że w tym roku „rozpięta koszula na wiatr” to absolutny krzyk mody! Trochę wieje po nerkach, ale spójrz na te bufiaste rękawy. Wyglądam jak król życia, prawda?

Pijący po lewej (bełkotliwie, nie odrywając ust od kufla):

— Bul...bul Prawda... Bul... Tylko powiedz mi, Piotrze... dlaczego ten kelner za tobą jest taki chudy? I dlaczego trzyma mi świeczkę przy samym uchu? Czy ja wyglądam jak ołtarz w katedrze?

   Biesiadnik w czerwieni (śmiejąc się tak szeroko, że widać mu wszystkie plomby, których nie ma):

— Jakie „uważaj”? To pewnie halucynacje od tego tytoniu! Zobacz, mój kufel jest już pusty, twój zaraz też będzie. To się nazywa synchronizacja! A ta świeczka? Pewnie oszczędzają na żyrandolach. Rozchmurz się, żyje się tylko raz!

   Pijący po lewej (odstawiając kufel z głośnym hukiem):

— Piotrze... ta klepsydra, którą on trzyma... piasek właśnie się skończył. Czy to znaczy, że zamykają lokal?

   Śmierć (wychylając się zza nich, szeptem):

— Nie, panowie. To znaczy, że rachunek został wystawiony. I uprzedzam – nie przyjmuję płatności w naturze ani w „obiecanych” kolejkach.

   Biesiadnik w czerwieni (mrużąc oczy i przyglądając się dłoni na ramieniu):

— Janie... powiedz mi, czy ten kelner nie przesadził z dietą? Widzę mu stawy bez używania szkieł powiększających. I dlaczego on się tak szczerzy? Przecież nie dałem mu jeszcze napiwku...

    Pijący po lewej (próbując ustawić kufel prosto, co idzie mu opornie):

— Piotrze... to nie jest kelner. Kelnerzy w tej budzie mają przynajmniej... no wiesz... skórę. I mięśnie. Ten tutaj jest dziwnie... przewiewny. I dlaczego on mi stuka palcem w klepsydrę, jakby to był budzik?

   Biesiadnik w czerwieni (nagłe otrzeźwienie przeszywa go jak lodowaty prąd):

— Czekaj... ta świeca w czaszce. Ta klepsydra bez piasku. Ten uśmiech, który nie schodzi mu z twarzy od kwadransa... Janie, obawiam się, że to nie jest darmowa dolewka. To jest... Audyt. Ostateczny.

   Śmierć (nachylając się nisko między nich, z lekkim chrzęstem kręgów szyjnych):

— Brawo, panowie! Widzę, że procenty wreszcie odparowały i percepcja wróciła na właściwe tory. Spokojnie, nie bójcie się. Po prostu „ostatnia kropla” właśnie opuściła naczynie. A teraz odstawcie te rekwizyty – fajkę, kufel i ten śmieszny kapelusz – i idziemy.

   Biesiadnik w czerwieni (poprawiając rozpaczliwie swoje wdzianko):

— Ale... ale moja nowa kurtka! Jeszcze nie widzieli mnie w niej na rynku!

   Śmierć (gasząc świecę palcami):

— Spokojnie, Piotrze. Tam, gdzie idziemy, nikt nie ocenia po okryciu wierzchnim. Liczy się tylko to, co masz w środku... a z tego, co widzę, masz tam głównie słabe piwo i dużo dymu. No, ruchy! Czas to pieniądz, a mój właśnie się przesypał.

JAK PRZETRWAĆ NA PODEŚCIE

Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją

🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”

Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉

Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕

Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰

Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨~

~~~~~~~~~~

  Wyobraź sobie, że jest rok 1655. Nie ma Instagrama, nie ma filtrów, a jedyny sposób, by stać się nieśmiertelnym „infuencerem”, to dać się namalować grupie znudzonych nastolatków w ciemnej, dusznej sali.

by Michael Sweerts - Szkoła Rysunku

   Poznaj Sebastiana. 

Sebastian stoi na środku podestu i od czterdziestu minut próbuje nie mrugnąć, nie drapać się po nosie i – co najważniejsze – nie wypuścić powietrza. Mistrz Sweerts obiecał mu za tę sesję dwa bochenki chleba i dzban piwa, ale zapomniał wspomnieć, że poza „atletyczną pozą” Sebastian będzie musiał znosić spojrzenia dwudziestu młodych adeptów sztuki, z których połowa bardziej interesuje się ostrzeniem węgla niż anatomią jego lewego łydki.

   Spójrz na tych uczniów:

  Ten w żółtym kubraku na pierwszym planie: Właśnie zdał sobie sprawę, że narysował Sebastianowi trzy kolana. Teraz udaje, że intensywnie studiuje światłocień, modląc się w duchu, by nikt nie zajrzał mu przez ramię.

   Chłopak obok niego: 

Pisze prawdopodobnie XVII-wieczny odpowiednik SMS-a: „Mamo, przyślij więcej krakersów. Ten gość na podeście pachnie jak stary ser, a Mistrz znowu opowiada o złotym podziale”.

    Mistrz w czerwonym płaszczu : 

   Właśnie wszedł do sali i robi to, co każdy szanujący się szef projektu – wskazuje palcem w próżnię i mówi coś o „dynamice kompozycji”, podczas gdy w rzeczywistości sprawdza, czy ktoś nie ukradł mu ulubionego pędzla z wiewiórczego ogona.

    A Sebastian? 

Sebastian marzy tylko o jednym: żeby ktoś w końcu wynalazł spodnie dresowe.

 Bo choć bycie muzą brzmi dumnie w podręcznikach historii, to w praktyce oznacza głównie skurcz w prawym pośladku i nadzieję, że ten chłopak w drugim rzędzie w końcu przestanie chichotać na widok jego bioder.

........

  Na wszelki wypadek, gdybyś uznał, że ta humoreska ma za mało faktów historycznych w zakresie szkolnictwa akademickiego , a konkretnie studiowania sztuk pięknych - wymyśliłam następną wersję ( też nie pozbawioną humoru.)

.......

   Oto nowa, nieco bardziej „napakowana” faktami wersja humoreski. Tym razem wejdę głębiej w XVII-wieczne realia, gdzie sztuka spotykała się z potem, brakiem higieny i twardymi zasadami cechowymi.

    Jeśli myślisz, że współczesne studia artystyczne są trudne, spójrz na tę scenę z ok. 1655 roku. Michael Sweerts – gość, który w Rzymie widział wszystko (i pewnie połowy chciałby zapomnieć) – pokazuje nam, jak wyglądała produkcja „geniuszy” w barokowej Brukseli.

    Model: Zawód pod wysokim ciśnieniem

Nasz nagi bohater na środku to prawdopodobnie najniżej opłacany element całego układu. W tamtych czasach bycie modelem nie było „glamour”. Trzeba było stać nieruchomo w pozie „antycznego herosa”, podczas gdy w pracowni śmierdziało terpentyną, olejem lnianym i "niemytością" dwudziestu nastolatków. Jeśli model zemdlał z wycieńczenia, uznawano to za brak profesjonalizmu. Jeśli dostał skurczu – psuł „świętą linię konturu”. A umówmy się, XVII-wieczne ogrzewanie polegało głównie na nadziei, że oddech uczniów podniesie temperaturę o pół stopnia.

    Uczniowie: Od gipsu do żywego mięsa

Zwróć uwagę na to, jak siedzą. To nie jest przypadkowa grupa. W barokowej akademii obowiązywała ścisła hierarchia:

  Level 1: Przez rok kopiujesz rysunki mistrza (nuda).

  Level 2: Przez kolejny rok rysujesz gipsowe odlewy antycznych rzeźb (zimne i nie gada).

   Level 3: Wreszcie dopuszczają cię do „żywego modelu”.

  Ten chłopak na pierwszym planie, w żółtym kubraku, to właśnie „Level 3”. Widzisz tę skupioną minę? On właśnie odkrywa, że żywy człowiek ma mięśnie, które drżą, i skórę, która nie jest tak gładka jak marmurowy Apollo. To moment, w którym wielu młodych artystów rozważało rzucenie pędzla i powrót do handlu śledziami.

    Ten pan w eleganckim, czerwonym płaszczu po prawej, czyli mistrz w czerwieni uważający, że  marketing to podstawa - to prawdopodobnie sam Sweerts lub inny nauczyciel. Zauważ, że on nie rysuje. On zarządza. W tamtym czasie artysta musiał być nie tylko rzemieślnikiem, ale i filozofem. Czerwony płaszcz to sygnał: „Jestem kimś więcej niż gościem od brudzenia płótna, jestem intelektualistą”. Pokazuje palcem na modela, pewnie tłumacząc, że „światło na udzie reprezentuje boski porządek wszechświata”, podczas gdy uczeń w trzecim rzędzie zastanawia się, kiedy wreszcie będzie przerwa na obiad.

   Jeśli jesteś spostrzegawczy, to zapewne widzisz te porozrzucane na podłodze fragmenty gipsowych głów i rąk? 

T   To nie bałagan. To symbole edukacji, którą ci chłopcy już przeszli. Sweerts mówi nam: „Najpierw naucz się kopiować ideał, a potem mierz się z rzeczywistością”.

   Następnym razem, gdy Twoje zdjęcie wyjdzie niewyraźnie, pomyśl o Sebastianie. On musiał stać nago w przeciągu przez cztery godziny, żebyś Ty mógł dzisiaj przewinąć go kciukiem w trzy sekundy.

   Moja mama, kiedy marzyłam, jako dziecko o  ASP,  nie pokazała mi tego obrazu. Być może  zapytałabym: „Dlaczego ten pan nie ma majtek?”, może odpowiedzialaby zgodnie z prawdą: „Bo w XVII wieku anatomia była ważniejsza niż wstyd, a ogrzewanie centralne jeszcze nie istniało”. A swoją drogą... kto i kiedy mu założył te majtki... przecież, jako model występował nago...

...............

Obraz zatytułowany „Szkoła rysunku” (lub „Lekcja rysunku”), namalowany został przez flamandzkiego artystę Michaela Sweertsa około 1655–1660 roku
Artysta: Michael (Michiel) Sweerts (1624–1664), barokowy malarz i rytownik pochodzący z Brukseli, który pracował m.in. w Rzymie.
Technika: Olej na płótnie.
Wymiary: Około 76,5 × 109,5 cm.
Lokalizacja: Obraz znajduje się w zbiorach Muzeum Fransa Halsa w Haarlemie, w Holandii.

NADZIEJA

„W ciszy starego portretu i bieli dwóch jajek na szafce kryje się cała prawda o jutrze: że nadejdzie, dopóki trzymamy się razem.”

   Zatrzymałam się dziś nad pewnym starym płótnem. Jest na nim kucharz, zapłakana kobieta i niemy świadek z portretu na ścianie. To historia o rodzinie, która nie ma nic, a jednak ma wszystko, bo ma siebie. Zapraszam na krótką podróż w głąb tej niezwykłej sceny.

by Giacomo Ceruti

  Chłodne, błękitne światło sączące się przez luksfery okna przecinało półmrok kuchni, osiadając na krawędziach przedmiotów. Tam, na kuchennej szafce w głębi, stał szklany gąsior i szklanka, a obok nich leżały dwa białe jajka – skromne symbole codzienności, która w tej jednej chwili zdawała się boleśnie zatrzymać.

  W centrum tego cichego dramatu trwał młody kucharz. Jego biała czapka i fartuch, narzucony pod czerwoną marynarkę, jaśniały w mroku izby. Mężczyzna, z twarzą naznaczoną głębokim zatroskaniem, przyciągał do siebie małą dziewczynkę. Jego gest nie był tylko uściskiem – był obietnicą ochrony przed światem, który za progiem tej kuchni stawał się coraz trudniejszy. Dziecko, z palcem w buzi i wzrokiem utkwionym w jakimś nieuchwytnym punkcie przed sobą, tkwiło w bezruchu, ufnie szukając ciepła w ramionach ojca czy brata.

  Obok nich, przy stole, siedziała kobieta w granatowej sukni. Duży roboczy fartuch, zawiązany wysoko na szyi, maskował jej drobną sylwetkę. Głowa ciężko oparta na lewej dłoni skrywała twarz, nie dając odpowiedzi na pytanie, czy to krańcowe wyczerpanie rzuciło ją w objęcia snu, czy może bezgłośny płacz odbierał jej siły do dalszej walki o byt.

  Na ścianie wisi portret tajemniczej kobiety spoglądającej na kota trzymanego w dłoniach. Jej spuszczony wzrok świadczy o tym, że ma pieczę, mimo wszystko nad t kruchą rodziną  Ten nieruchomy świadek z przeszłości, zawieszony między cieniem a światłem, zdawał się czuwać nad tymi, którzy w dusznej kuchni, pośród zapachu mąki i miedzi, próbowali odnaleźć w sobie siłę na kolejny dzień.

   Portret na ścianie był jedynym elementem, który nie poddawał się dusznej, kuchennej aurze. Starsza kobieta z obrazu, zastygła z kotem na kolanach, nadal patrzyła  wzrokiem pozbawionym ocen na swojego kota, a jednak pełnym głębokiej mądrości. Była jak kotwica przeszłości, przypominająca, że ten stół widział już niejedno załamanie rąk i niejeden lęk o jutro.

   Jej obecność nad głową płaczącej lub śpiącej kobiety w granatowej sukni tworzyła bolesny kontrast – spokój minionych lat kontra drżący niepokój teraźniejszości. Podczas gdy kucharz w białym czepku zaciskał dłonie na ramionach dziewczynki, postać z portretu trwała w niewzruszonej ciszy, jakby wiedziała, że każda burza w końcu cichnie, a jedynym, co naprawdę zostaje, jest to nieme, międzypokoleniowe trwanie.

   Nadzieja nie objawiła się w wielkim świetle, lecz w cieple dłoni kucharza, która nie puszczała ramienia dziecka. Choć kobieta przy stole trwała w bezruchu, a błękit w luksferach zwiastował nadejście kolejnego chłodnego wieczoru, dwa białe jajka na szafce były obietnicą jutrzejszego posiłku – skromną, ale pewną.

   Nawet surowe spojrzenie kobiety z portretu zdawało się łagodnieć w mroku, jakby wiekowa cisza obrazu mówiła, że dopóki trzymają się razem w tej dusznej kuchni, żadna ciemność ich nie pochłonie. Dziewczynka powoli wyjęła palec z buzi, a jej wzrok, dotąd zagubiony, spoczął na gąsiorze z wodą, w którym odbił się maleńki refleks światła. To wystarczyło – to jedno drgnienie jasności było dowodem, że życie, choć trudne, wciąż pulsowało w samym sercu ich zmęczenia.

GIPSOWY ZAWRÓT GŁOWY

Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją

🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”

Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉

Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕

Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰

Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨

~~~~~~~~~~

Czy zdajesz sobie sprawę, że barokowi influencerzy "mieli pod górkę”

by Michael Sweerts - Pracownia artysty

  Wyobraź sobie, że jesteś w Rzymie w 1652 roku. Nie ma Instagrama, więc żeby pokazać światu, że masz styl i pieniądze, musisz zamówić obraz. Albo przynajmniej udawać, że znasz się na gipsowych odlewach.

  Wpadasz do pracowni Michaela.

Pracownia nie jest tu bałaganiarskim warsztatem, ale  uporządkowaną, "uczoną" przestrzenią , co podnosi status malarza z rzemieślnika do intelektualisty.

  Na środku stoi Mecenas Roku – w kapeluszu tak wielkim, że ma własne pole grawitacyjne. Na skraju jego żakietu usiadła mucha. Obok mecenasa stoi artysta, który właśnie próbuje mu „opchnąć” najnowszą kolekcję gipsowych głów.

    Mecenas: (z powagą godną papieża) – Michaelu, ten amorek... czy on nie ma zbyt rzymskiego nosa? Ja celuję raczej w estetykę "Eterycznego chłodu  florenckiego marmuru w cieniu”.

   Michael: (wzdycha głęboko, trzymając paletę) – Panie hrabio, to jest odlew klasyczny. Bardziej klasyczny już być nie może. To fundament sztuki, harmonia sfer i te sprawy.

   Mecenas: No nie wiem. A macie coś w kolorze „pudrowy róż z domieszką egzystencjalnego lęku”? Bo mi żona powiedziała, że biały gips gryzie się z obiciem lektyki.

   Służący z tyłu: (myśli) – Jeszcze jedna rzeźba i rzucam tę robotę, idę zostać gladiatorem. Przynajmniej tam nikt nie debatuje o kącie nachylenia skrzydełek u gipsowego niemowlaka.

   Michael: (wskazując na instrumenty) – Spójrz pan na tę lutnię! To symbol harmonii! To muzyka zaklęta w drewnie!

  Mecenas: (nachylając się nad rzeźbą) – Harmonia harmonią, ale Michaelu... Na moim płaszczu usiadła mucha. Czy to jest część instalacji, czy po prostu nie wynieśliście śmieci po wczorajszym wernisażu?

  Michael: (pod nosem) – To symbol vanitas, Wasza Miłość. Przypomina o przemijaniu... zwłaszcza mojej cierpliwości.

.......

Jeśli myślisz, że praca z klientem w XXI wieku jest trudna, wyobraź sobie, że musisz mu wytłumaczyć, dlaczego martwy gips na obrazie jest wart więcej niż jego nowa, jedwabna peleryna.

Zrobię teraz przewrotny miks: barokowy influencer kontra dzisiejszy TikTok.

Zanim wrzucisz na Instagram zdjęcie swojej nowej, minimalistycznej kawy na białym stoliku, spójrz na gościa w kapeluszu od Sweertsa. On już w 1652 roku wiedział, że „estetyka wnętrza” to podstawa budowania marki osobistej.

  Różnica?

Dzisiaj mamy filtry, on miał Michaela. 

My mamy algorytm, on miał gipsowe głowy, które mówiły: „Jestem mądry, bogaty i stać mnie na kogoś, kto to wszystko namaluje”. 

Ta mała mucha na jego ramieniu to taki siedemnastowieczny przycisk „Usuń po 24 godzinach” – przypomina, że Twoja idealna stylizacja przeminie szybciej niż zdążysz sprawdzić zasięgi, a porządny obraz zostanie w Detroit Institute of Arts na kolejne paręset lat.

  Jeśli Twoje życie nie wygląda jak starannie skomponowana martwa natura, to znaczy, że po prostu nie masz jeszcze wystarczającej liczby gipsowych odlewów w salonie. I być może brakuje Ci kogoś, kto dyskretnie wniesie je w kadrze, udając, że to przypadek.

SLODKA EUFORIA

Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją

🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”

Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉

Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕

Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰

Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨~

~~~~~~~~~~

"(...)Bezużyteczność sztuki tkwi w jej wolności i potencjale. Sztuka, proces medytacyjny, przeszukiwanie i porządkowanie istniejących fragmentów myśli, stymulowanych bodźcami zmysłowymi – działanie indywidualne, przyswajalne przez innych jedynie jako impuls do zagłębienia się we własny umysł, być może w celu znalezienia czegoś podobnego i stworzenia własnego kalejdoskopu myśli(...)"

Tom Aust

Poznaj gościa, który właśnie osiągnął stan absolutnej nirwany. Oto „Symbioza” dłuta Toma Austa – popiersie z białego sztucznego kamienia, które udowadnia, że do pełni szczęścia nie potrzeba kompletu uzębienia, a jedynie odpowiedniego towarzystwa w okolicach małżowiny.

   Nasz bohater wygląda, jakby przed chwilą wygrał na loterii darmowy karnet do dentysty, ale zupełnie zapomniał z niego skorzystać. Ze szczerym, szerokim uśmiechem prezentuje światu swoją autorską konfigurację „perełek”: na górze samotna prawa jedynka dzielnie trzyma wartę, podczas gdy po lewej stronie dwójka i trójka próbują nadrabiać braki. Dół to już czysta improwizacja – cztery zęby rozrzucone tak fantazyjnie, że każdy kęs schabowego musi być dla nich logistycznym wyzwaniem.

  Ale spójrz na tę twarz! Krosty dodają mu  nieco „dojrzewającego” uroku, a powieki są zaciśnięte tak mocno, jakby próbował wycisnąć z rzeczywistości ostatnie soki. On nic nie widzi. On nie musi widzieć. On CZUJE.

   Czuje tak intensywnie, że żyły na szyi wyszły mu na wierzch jak korzenie starego dębu, a rozchełstana koszula ledwo trzyma fason na tym jednym, ostatnim guziku, który walczy o życie. Gdyby ten facet miał nogi, prawdopodobnie wywijałby teraz radosnego hołubca, ale jako popiersie musi zadowolić się drżeniem w białym kamieniu.

   A o co ten cały raban? 

  O kolibra. 

 Ten mały spryciarz nie marnuje czasu na kwiatki. Zawisł w powietrzu, machając skrzydłami z częstotliwością godną wentylatora, łaskocząc przy okazji po małżowinie i policzku i z precyzją chirurga spija „miód” prosto z wielkiego ucha naszego szczęściarza.

 To jest właśnie symbioza idealna: ptaszek ma darmowy catering o smaku woskowym, a pan w czapce z daszkiem przeżywa najbardziej ekstatyczne czyszczenie uszu w historii sztuki współczesnej. Kto by pomyślał, że higiena osobista może być aż tak... inspirująca?

  Jeśli kiedykolwiek poczujesz się niekompletny (nawet w kwestii uzębienia), pamiętaj: gdzieś tam czeka na Ciebie Twój własny „koliber”. Ktoś, kto doceni Twoje najgłębsze pokłady… czegokolwiek, co akurat masz w uchu. Bo prawdziwa symbioza zaczyna się tam, gdzie kończy się wstyd, a zaczyna wspólny interes!  

  Czy dobrze ujęłam ten morał? Ja, osoba wstydliwa.... i interesy... Przedobrzyłam. Wszystko dla bloga. A więc jednak interes.