KOLORY, KTORYCH NATURA NIGDY SOBIE NIE ZABRANIAŁA

Są takie zasady, które człowiek wymyśla z wielką powagą, a natura zdaje się nawet nie zauważać ich istnienia.

Kiedyś nie wypadało łączyć granatu z zielenią. Róż z pomarańczem również uchodził za zestawienie ryzykowne, niemal za kolorystyczne nieporozumienie. Elegancka kobieta wiedziała, jakie barwy wolno ze sobą zestawiać, a których lepiej nie zapraszać do wspólnej garderoby.

Tymczasem wystarczyło wyjść do ogrodu.

Tam żółć bez skrępowania sąsiadowała z fioletem, czerwień rozpychała się pomiędzy zielonymi liśćmi, a różowe płatki kwiatów potrafiły przybrać odcień tak bliski pomarańczy, jakby oba kolory od zawsze pozostawały w najlepszej przyjaźni.

Nikt ich nie upominał.

Nikt nie mówił: „To do siebie nie pasuje”.

A już najmniej przejmowały się podobnymi zakazami ptaki.

Wystarczy przyjrzeć się upierzeniu niektórych z nich, by nabrać podejrzenia, że natura posiada własną, tajemniczą paletę barw. Taką, w której nie istnieją kolory zakazane, a każda pozorna sprzeczność może okazać się początkiem harmonii.

Spójrzmy choćby na niewielką papużkę falistą. Na jej piórkach spotykają się zieleń, żółć i czerń, a długi ogon przechodzi od zieleni przez błękit aż po głęboki granat. Napawam się jej urokiem cały czas, bo mam ją w domu tuż przy laptopie... Elwirka jej dałam na imię ( po bohaterce mojej powieści... na pamiątkę ).

Według dawnych reguł elegancji należałoby w jej ubarwieniu  może coś poprawić, coś stonować, z czegoś zrezygnować.

Ale co?

Który kolor odjąć, żeby nie odebrać temu maleńkiemu stworzeniu części jego urody? I kto odważyłby się poprawiać naturę?

A przecież ptasie pióra to zaledwie początek.

Wystarczy podnieść wzrok ku niebu o zachodzie słońca.

Tam róż nie pyta pomarańczu o pozwolenie na sąsiedztwo. Złoto przenika czerwień, fiolet spotyka granat, a na granicy światła i cienia pojawiają się odcienie, dla których nie zawsze potrafimy znaleźć nazwę.

Jeszcze piękniej dzieje się wtedy, gdy pod tym niebem rozciąga się jezioro albo morze.

Woda staje się drugim płótnem. Przyjmuje barwy nieba, rozciąga je, łamie drobnymi falami, miesza z własnym błękitem i zielenią. Jeden podmuch wiatru wystarczy, by obraz zmienił się nie do poznania.

Żaden malarz nie zdołałby zatrzymać wszystkich tych przemian. Może jedynie próbować uchwycić jedną chwilę, zanim następna przyniesie nową kompozycję.

A człowiek?

Człowiek przez stulecia podziwiał te widowiska, malował je, opisywał, zachwycał się nimi, po czym wracał do domu i oznajmiał z przekonaniem:

„Granat z zielenią? Nigdy!”

Czyż nie jest to odrobinę zabawne?

Oczywiście moda ma swoje prawa. Zmieniają się upodobania, kanony piękna, proporcje i sposoby zestawiania barw. To, co kiedyś uchodziło za niestosowne, dzisiaj bywa uznawane za śmiałe, nowoczesne i eleganckie.

Ale natura nie czekała na tę zmianę.

Ona od zawsze wiedziała, że harmonia nie musi oznaczać podobieństwa. Że piękno może rodzić się z kontrastu. Że dwa kolory, które człowiek uznał za niezgodne, potrafią stworzyć zachwycającą całość.

I może dlatego tak chętnie przyglądamy się kwiatom, ptakom, niebu i wodzie.

Nie tylko dla ich urody.

Może również dlatego, że przypominają nam o czymś, o czym wśród własnych przepisów i zakazów łatwo zapominamy:

Piękno nie zawsze potrzebuje reguł. Czasem wystarczy pozwolić mu być.

A wszystko to przyszło mi do głowy, gdy spojrzałam na ogon pewnej małej papużki.

Zielony, błękitny, granatowy, z odrobiną żółci i czerni.

Nie zna się na modzie. Nie czyta żurnali. Nie wie nawet, że kiedyś zabraniano łączyć granat z zielenią. I całe szczęście. Bo gdyby wiedziała, może zechciałaby zmienić piórka. A wtedy świat byłby odrobinę mniej kolorowy.