SALONOWY BLICHTR Z NUTĄ... AROMATU

 

John Brophy - Dziewczyna ze skunksem (2026)

Dzisiaj  porzucamy na chwilę historyczne zakurzone płótna, by przyjrzeć się dziełu prosto z pracowni współczesnego amerykańskiego mistrza, Johna Brophy’ego. Malarz zaprasza nas do niezwykle wyrafinowanej gry z klasyką, którą moglibyśmy roboczo ochrzcić mianem: Gdyby Leonardo da Vinci miał nieco inne poczucie humoru.

Na pierwszy rzut oka wszystko pachnie tu najwyższym, renesansowym dostojeństwem. Przed Państwem młoda dama o porcelanowej cerze, z włosami misternie upiętymi w misterne pąki bladożółtych róż. Jej suknia to absolutny popis krawieckiego blichtru – lśniący jedwab w kolorze kości słoniowej, zdobiony haftowanymi kwiatami, a wokół szyi dumnie piętrzy się sztywny, plisowany kołnierz. Dziewczyna patrzy na nas z powagą godną hiszpańskiej infantki. Nie drgnie jej ani jeden mięsień na twarzy.

I w tym całym arystokratycznym anturażu, z nabożnym spokojem, dama tuli do piersi... dorodnego, czarno-białego skunksa.

Kontrast między lodowatym spokojem dziewczyny a naturą trzymanego przez nią zwierzątka jest po prostu komediowym majstersztykiem. Skunks, z tym swoim charakterystycznym białym pasem biegnącym przez środek puszystego grzbietu, zerka w stronę widza całkiem sympatycznie. Trudno jednak nie oprzeć się wrażeniu, że cała ta salonowa scena wisi na niezwykle cienkiej, zapachowej nitce.

Szlachetna poza damy nabiera zupełnie nowego, humorystycznego znaczenia, gdy uświadomimy sobie, jakie kryteria musiały stać za tym pozowaniem. To nie jest zwykła renesansowa powaga – to jest, proszę Państwa, artystyczna dyscyplina najwyższej próby. Dziewczyna wie, że najmniejszy gwałtowny ruch, zbyt głośne kichnięcie lub - nie daj Boże - zacięcie się kapeli grającej w tle, mogłoby skłonić jej puszystego modela do uruchomienia swojego flagowego, florydzkiego ujęcia obronnego. Wtedy ten lśniący jedwabny gorset, plisowany kołnierz i misternie wplecione we włosy róże zyskałyby aromat, którego nie zmyłby żaden szlachetny szampon z Chicago.

Nawet te delikatne kwiatowe motywy na rękawach sukni zdają się być cichą, malarską ironią – jakby Brophy sugerował, że w tym salonie zapach świeżych ogrodów Duninowa lada chwila może zderzyć się z brutalną rzeczywistością natury. „Dziewczyna ze skunksem” to genialny, współczesny traktat o tym, że prawdziwa elegancja polega na zachowaniu kamiennej twarzy w każdych, nawet najbardziej... ryzykownych okolicznościach przyrody. Bo życie, zupełnie jak w literaturze, najpiękniej mieni się wtedy, gdy do sztywnego blichtru wkradnie się niespodziewanie mały, czarno-biały łobuz.