BIEL NIEWINNOŚCI W CIENIU TOPORA

  Są obrazy, które nie pozwalają przejść obok siebie obojętnie, zwłaszcza gdy kalendarz wskazuje na Wielki Piątek. Paul Delaroche na swoim płótnie z 1833 roku uwiecznił chwilę, w której czas zdaje się zastygać w bezruchu.

1. Blask w ciemności

W centrum mrocznej, niemal klaustrofobicznej wieży, lśni postać młodej kobiety. Jej suknia jest tak biała, że zdaje się emanować własnym światłem. To Jane Grey – królowa, która koronę nosiła krócej niż trwa oktawa, a teraz stoi przed ostatecznością. Ta biel to symbol czystości, ale i bezbronności, która w ten szczególny piątek przypomina nam o innej, najwyższej Niewinności.

2. Gest szukania po omacku

  Najbardziej poruszającym elementem jest dłoń Jane. Ma zawiązane oczy, nie widzi pnia, na którym ma złożyć głowę. 

Szuka go po omacku, wyciągając palce w geście, który jest jednocześnie tragiczny i pełen pokory. 

  To „szukanie drogi” w ciemności jest nam wszystkim bliskie – to moment, w którym człowiek, ogołocony z pychy i wzroku, musi zaufać dłoni przewodnika (na obrazie to sir John Brydges).

  3. Dwie ofiary, dwa wyroki

Delaroche maluje karę za czyn, na który Jane przystała pod presją ambicji innych. Była ofiarą politycznych gier, „królową z przypadku”. W Wielki Piątek patrzymy jednak na ten obraz szerzej. Jane akceptuje swój los, kładąc szyję pod topór. To dobrowolne poddanie się wyrokowi – choć ziemskiemu i niesprawiedliwemu – staje się echem innej Ofiary. Tam, na wzgórzu, śmierć była całkowicie dobrowolna i wolna od jakiejkolwiek winy, podjęta z miłości, nie z przymusu historii.

  Puenta:

  Kat w czerwonych spodniach stojący z boku, słomiana mata, która ma wsiąknąć krew – to wszystko jest tylko tłem dla dramatu czystości zderzonej z brutalnością świata. Niech ten obraz Delaroche’a będzie dla nas w ten piątek chwilą zatrzymania nad tym, jak rzadka i jak kosztowna jest prawdziwa niewinność.

TOFFI Z WIZYTĄ W ATELLIER SWOJEJ PANI

 

🐾  Nasza Toffi – ta mała, pięcioletnia debiutantka – weszła dzisiaj do mojego skromnego atelier z miną inspektora nadzoru budowlanego. Spojrzała na sztalugę, potem na mnie, potem znowu na sztalugę. Merdnęła ogonem z wyraźnym niedowierzaniem.

  – Toffi, co jest? – pytam, poprawiając okulary na nosie.

  Toffi patrzy na mój portret w czarnej sukni (prawa ręka swobodnie oparta, lewy obojczyk w pełnej okazałości – no, artystyczna wizja!).

Spojrzenie psa mówiło wszystko: 

  "Matko, to ty? Ale... jakieś to takie poważne. I czemu nie masz krótkich włosów? No i okulary! Gdzie są te ciemne okulary, w których zawsze wyglądasz, jakbyś szła na tajną misję, a nie po karmę?”.

  Toffi ma 5 lat. Poważny wiek, by analizować dorobek artystyczny. Podeszła do pejzażu opartego o ścianę, powąchała pociągnięcia pędzla, jakby sprawdzała, czy to olej, czy akryl. Największą pogardę wzbudził w niej obraz odwrócony tyłem do świata. „Słabo, widać tylko krosno” – zdawała się myśleć, patrząc na mnie oskarżycielsko.

  Spojrzała na półkę z pędzlami, jakby chciała powiedzieć: „Danych w tym pokoju tyle, że mi procesor przegrzeje. Co tu się działo, kiedy mnie nie było na świecie? Też malowałaś czarną suknię, czy rzucałaś pędzlem w ścianę?”.

   Ostatecznie, Toffi uznała, że ta starsza, z krótkimi włosami i w okularach pani, jest lepsza od tej ze sztalugi. Położyła się na podłodze, ignorując fakt, że czarna suknia na portrecie zasługuje na większy szacunek.

Cóż, sztuka jest dla ludzi, a kanapa (i właścicielka) – dla psów. 🐶🎨

A pani i tak od czasu do czasu puszcza sobie tę piosenkę:

link

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy.

 tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami.

tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia.

tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli.

tutaj

"MÓJ CI ON!"

 

Lon Baker -  "Stara Kobieta z dzbanem"

„Mój ci on!” –

 o wyższości dzbanka nad światem

Dziś na moim oku kobieta, która wie, co w życiu jest najważniejsze. Nie są to perły, nie są to jedwabie, a nawet – patrząc na jej szczery, choć nieco „szczerbaty” uśmiech – nie jest to kompletne uzębienie. To on: Zielony Dzban.

   Uścisk wart miliony (Oko na detal):

Spójrzcie na te dłonie. Palce zaplecione na ceramicznym brzuchu dzbanka niczym miłosny uścisk. Ta pani nie trzyma naczynia – ona go więzi, ona go kocha, ona go chroni przed całym światem! To postawa osoby, która właśnie dowiedziała się, że w środku jest ostatnia porcja domowej nalewki albo... najlepsza na świecie kawa, której nie zamierza się z nikim dzielić.

  Uchylone wieczko – brama do raju:

Wieczko na zawiasie jest lekko uniesione. To kluczowy moment! To nie jest martwa natura, to thriller. Co tam jest? Zapach świeżo parzonego naparu? Czy może aromat sernika, który (podobnie jak u mnie) „wyparował” z lodówki za sprawą domowników? Ta kobieta zagląda tam z taką czułością, jakby w środku siedział sam dżin spełniający życzenia.

    Stylizacja „na niedzielę”:

Biała chustka zawiązana pod brodą, ciemne włosy, spojrzenie pełne triumfu. Ona nie potrzebuje „krawata”, by czuć się królową poranka. Siedzi pochylona nad swoim skarbem, oparta o stół, jakby mówiła: „Możecie mieć swoje globusy, ale ja mam mój zielony dzban i nie zawaham się go użyć!”.

Puenta na dziś:

Patrząc na tę radosną staruszkę, myślę o moim serniku na zimno. Też miałam ochotę tak objąć formę z ciastem, gdy borówki zaczęły „znikać” w niewyjaśnionych okolicznościach. Bo szczęście, drodzy czytelnicy, nie polega na posiadaniu wszystkiego. Szczęście to mieć swój własny, zielony dzban (lub sernik), objąć go mocno i cieszyć się chwilą – nawet jeśli brakuje nam zęba do kompletu!

Mleczarka

Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją

🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”

Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉

Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕

Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰

Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨

~~~~~~~~~~~~~~

🏺 Mleczarka, czyli mistrzyni zen w świecie barokowego chaosu

Spójrzcie na tę kobietę. 

  Jan Vermeer namalował ją około 1658 roku i od tamtej pory miliony ludzi gapią się, jak ona... leje mleko. 

 Oficjalnie: to arcydzieło światłocienia, pochwała prostoty i godności pracy domowej.

 Prywatnie? Moim zdaniem to pierwszy w historii portret osoby, która osiągnęła absolutny spokój wewnętrzny, bo wyłączyła powiadomienia w telefonie (którego oczywiście nie miała, i to był jej największy luksus!). 📱📴

  Uwielbiam to skupienie. Ta pani nie tylko przelewa nabiał do garnka. Ona uprawia „immanentne bycie tu i teraz”. Nie zastanawia się, co ugotuje na obiad w czwartek.

  Nie planuje wielkich zmian w wystroju kuchni (choć tynk jej trochę odpada, co Vermeer uwiecznił z bezlitosną precyzją).

Nie martwi się, czy jej profil na tym obrazie wyjdzie korzystnie.

Ona po prostu patrzy na ten strumień mleka z taką uwagą, jakby od jego kąta nachylenia zależały losy świata. I wiecie co? W tym jej skupieniu jest coś niesamowicie kojącego.

 Dla mnie „Mleczarka” to antidotum na nasz współczesny pośpiech. My, ludzie XXI wieku, potrafimy w tym samym czasie mieszać zupę, pisać post na laptopie, rozmawiać przez telefon i nogą odpychać psa od śmietnika. A ona? Ona ma swój garnek, swoje czerstwe bułki na stole i tę jedną, jedyną czynność, której oddaje całą duszę. ✨

  Patrząc na nią, dochodzę do wniosku, że prawdziwa sztuka życia nie polega na robieniu wielkich rzeczy, ale na tym, żeby nie zwariować przy robieniu tych małych. Vermeer nie namalował służącej. Namalował kogoś, kto wygrał z czasem, bo przestał się z nim ścigać.

  Może warto jutro rano, zamiast nerwowo sprawdzać wiadomości przy śniadaniu, po prostu... popatrzeć, jak kawa wpada do filiżanki? Z taką samą nabożną czcią, z jaką ta pani traktuje swoje mleko. ☕🏺

  Przy jakiej codziennej czynności udaje Wam się złapać taki „tryb Mleczarki”? Kiedy świat przestaje istnieć, a liczy się tylko ta jedna chwila – podczas podlewania kwiatów, zmywania naczyń czy może przy ostrzeniu ołówka? Czekam na Wasze małe momenty zen w komentarzach! 

.......................

⚓️ Moja blogowa flotylla – wybierz swój pokład: 🧼

Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy (oraz eklerki!).

tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. 

link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli.

tutaj link

HISTORIA JEDNEJ RZEŻBY I WIELKIEJ UFNOŚCI

 Na tym blogu , oprócz obrazów miejsce ma również rzeźba.

Znalazłam zdjęcie sprzed około 4 lat. 

Na zdjęciu - Chrystus, autorka i Toffi

Chrystus Odnaleziony 

  Mój taras ma swojego milczącego stróża. To monumentalny Chrystus, rzeźba wykonana z pionowych drewnianych bali przez samego prof. Gustawa Zemłę. Ale to nie jest zwykłe dzieło sztuki – to historia o rozpadzie, ocaleniu i wierności, która nie zna granic.

  Figura ta miała pierwotnie czuwać nad snem rodziców naszego wspólnego przyjaciela, profesora historii sztuki sakralnej. Czas i kapryśna aura były jednak bezlitosne. Drewno pękało, bale się rozdzielały, a twarz Chrystusa rozpadła się na kilka części. Gdy profesor zdecydował się na granitowy grobowiec, podarował tę „ruinę” nam, wierząc, że w naszych rękach odzyska duszę.

  Dziś, zakonserwowana materiałami twardymi jak te, które chronią kadłuby statków przed oceanem, rzeźba stoi dumnie na tle brązowego ażuru ściany. Miękkie linie drewna i amarantowe hortensje u stóp figury tworzą obraz spokoju, który wyłonił się z totalnego zniszczenia.

  Na zdjęciu stoję plecami do Chrystusa, wpatrzona przed siebie. Nie muszę na Niego patrzeć, by czuć Jego obecność – tak jak On nie musi mówić, bym wiedziała, że czuwa. Kiedy stoję przed tą rzeźbą , zawsze uderza mnie jej pion – ta dążność ku górze, która porządkuje przestrzeń. Pod Jego stopami płoną amarantowe hortensje – kolor życia, pasji i serca.

  Ale jest w tym kadrze jeszcze jeden świadek. Toffi, mój mały maltańczyk. Ona nie widzi monumentalności rzeźby ani historii jej renowacji. Widzi tylko mnie. Wpatruje się we mnie z taką samą bezgraniczną ufnością, z jaką my wpatrujemy się w Niebo w najtrudniejszych chwilach.

  Ten Chrystus z „odzysku”, poskładany z części, przypomina mi, że nic, co ważne, nie rozpada się na zawsze, jeśli znajdzie się ktoś, kto zechce to odrestaurować. Stoję między  wiernością Boga a puszystą wiernością psa, wdzięczna za każdy centymetr tego tarasowego sacrum.

To tutaj  wielka sztuka spotyka się z merdaniem ogona, a monumentalny spokój z zapachem hortensji.

 

 W tym kadrze zmieściło się wszystko, co kocham: piękno, wiara i ta najprostsza, wierna miłość, która zawsze czeka na spojrzenie.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy.

 tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami.

tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia.

tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli.

tutaj

NAPOLEON NA KONIU

Mój Drogi Gościu, jeśli jesteś pierwszy raz na tym blogu , proszę, zapoznaj się z moją instrukcją

🛠️ Instrukcja obsługi „Oka na obraz”

Zdejmij krawat i powagę – tutaj arcydzieła nie gryzą, one puszczają oko. 😉

Zapomnij o datach – nieważne, kiedy malarz żył, ważne, czy jego model ma dziś minę jak Ty przed poranną kawą. ☕

Eklerki mile widziane – okruchy na klawiaturze to jedyne dopuszczalne ślady zwiedzania. 🍰

Patrz sercem, nie podręcznikiem – jeśli w wielkiej sztuce widzisz instrukcję profesjonalnego lenistwa... to znaczy, że czytasz idealnie! ✨

🐎 Napoleon na koniu, 

czyli największy „Photoshop” XIX wieku

  Wszyscy znacie ten obraz. 

Jacques - Louis David
"Napoleon przekraczający
Przełęcz Świętego Bernarda  w 1800 r."

  Ja, Wielki Napoleon, na dęba stającym rumaku, z rozwianym płaszczem i palcem wskazującym drogę ku chwale. Wyglądam, jakbym pożerał Alpy na śniadanie, prawda?

  No to teraz usiądźcie wygodnie, bo opowiem Wam, jak to wyglądało z mojej strony. Oto spowiedź modela, który wolałby w tym czasie być w wannie z hydromasażem. 

Kwestia transportu: 

Na obrazie dosiadam ognistego rumaka, który wygląda, jakby pił kawę z pięciu imbryków naraz. Prawda? 

Przez Alpy jechałem na osiołku. Tak, na takim małym, upartym osiołku, który co dziesięć metrów stawał, żeby skubnąć suchą trawę. David (malarz) powiedział: „Szefie, osioł nie pasuje do narracji. Zrobimy z niego konia, dodamy mu trochę mięśni i ognia w oczach. Lud kupi wszystko”.

 Widzicie ten płaszcz? 

On łopoce tak majestatycznie, jakby wiał huragan kategorii piątej. W rzeczywistości w studiu było dwóch pomocników, którzy machali nade mną brudnym prześcieradłem, żeby złapać „dynamikę”. Przewiało mi zatoki tak mocno, że przez tydzień mówiłem tylko nosowo.

  „Napoleonie, wyciągnij rękę! Wskaż kierunek!”. Wyciągnąłem. Po dwóch godzinach ręka mi zdrętwiała tak, że palec wskazywał już nie Alpy, a raczej najbliższą karczmę z dobrym winem. 

David krzyczał: „Nie ruszaj się, jeszcze tylko poprawię cieniowanie łydki!”. Myślałem wtedy: „Jak tylko zejdę z tego taboretu, to ogłoszę go wrogiem publicznym”.

Coś Wam poradzę:

Nigdy nie wierzcie portretom polityków. Za każdym „majestatycznym gestem” kryje się zmęczony facet, któremu drętwieją nogi, i malarz, który obiecuje, że „wygładzi zmarszczki w postprodukcji”.

Jadę dalej. To znaczy... stoję w miejscu od dwustu lat. Ale przynajmniej koń na obrazie nie potrzebuje owsa.

~~~~~~~~~~~~~

⚓️ Moja blogowa flotylla – wybierz swój pokład:🧼 

Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy (oraz eklerki!)

tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. 

link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli.

tutaj link

STAŃCZYK PATRONEM "ZAMYŚLENIA" W ŚRODKU TYGODNIA

Zanim przejdę do meritum postu, proszę o zapoznanie się z poniżej zamieszczoną instrukcją.

 MOJA INSTRUKCJA - JAK CZYTAĆ "OKO NA OBRAZ"

Zdejmij krawat, weź ciastko 🍰 – Moje interpretacje najlepiej smakują z kawą i eklerką w dłoni. Jeśli obraz kojarzy Ci się z lukrem albo Twoją ulubioną kanapą, to znaczy, że czytasz go prawidłowo!

Zapomnij o datach 📅 – Nie będę Was męczyć rokiem urodzenia ciotki malarza. Tutaj ważniejsze od tego, kiedy obraz powstał, jest to, dlaczego dzisiaj sprawia, że mamy ochotę krzyczeć jak u Muncha albo uciąć sobie drzemkę jak u Leightona.

Patrz „sercem i laptopem” 💻 – Sztuka to dla mnie nie tylko płótno, to lustro naszej codzienności. Jeśli w Stańczyku widzisz swoje poniedziałkowe zmęczenie, a w Mleczarce poranną walkę o śniadanie – witaj w klubie!

Humor to nie grzech 😂 – Pozwalam, a wręcz zachęcam do śmiania się z arcydzieł. Wielcy mistrzowie też byli ludźmi, też miewali gorsze dni i pewnie sami chętnie pośmialiby się ze swoich sztywnych modeli.

Filozofia na wynos 🧘‍♀️ – Czasem między żartami przemycę jakąś głębszą myśl lub odrobinę nostalgii. Nie bój się jej – to taka „filozofia podręczna”, która nie gryzie, a czasem pomaga przetrwać grawitację kanapy.

Pamiętajcie: w tej galerii to Wy i Wasze emocje jesteście najważniejszymi ekspertami. Ja tylko trzymam latarkę i pokazuję to, czego na pierwszy rzut oka nie widać w muzealnym katalogu.

Rozgośćcie się i nie bójcie się komentować – tutaj każda, nawet najbardziej szalona interpretacja, ma prawo bytu! 🎨✨

STAŃCZYK  PATRONEM

"ZAMYŚLENIA" W ŚRODKU TYGODNIA

Spójrzcie na niego. 

Jan Matejko - Stańczyk

   Jan Matejko namalował ten obraz w 1862 roku i od tamtej pory Stańczyk siedzi w swojej karmazynowej szacie, patrząc w punkt, którego nikt inny nie widzi. 

  Oficjalnie: to wielki błazen królewski, który jako jedyny martwi się losem ojczyzny, podczas gdy dwór obok bawi się w najlepsze.

  Prywatnie? Dla mnie to najbardziej ludzki portret zmęczenia materiału, jaki kiedykolwiek powstał. 🧐

Spójrzcie na tę twarz. To nie jest tylko troska o granice państwa. To jest ten moment, który każdy z nas zna z własnego fotela, gdy:

Właśnie przypomnieliśmy sobie o czymś, czego nie da się już „odwidzieć” ani cofnąć.

Nasza cierpliwość do świata właśnie wyparowała, a my mamy ochotę po prostu zastygnąć w bezruchu na kolejne kilka stuleci.

Albo – co najbardziej prawdopodobne – po prostu dopadła nas „grawitacja kanapy” w wersji królewskiej, kiedy ciężar własnych myśli staje się ważniejszy od wszystkiego, co dzieje się za drzwiami. 🚪💥

  Uwielbiam tę czerwień jego stroju. Ona krzyczy, podczas gdy on sam milczy. Stańczyk to my wszyscy w chwilach, gdy musimy „robić dobrą minę do złej gry”, nosić te nasze symboliczne dzwoneczki przy czapce, a w środku marzymy tylko o świętym spokoju i filiżance czegoś mocniejszego. ☕

  Dla mnie ten obraz to filozofia dystansu. Stańczyk uczy nas, że czasem trzeba usiąść z boku, pozwolić światu wirować w swoim szaleństwie i po prostu... pomyśleć. Nawet jeśli nasza mina sugeruje, że właśnie odkryliśmy sens istnienia (albo przypomnieliśmy sobie, że nie wyłączyliśmy piekarnika).

  Matejko nie namalował wesołka. Namalował kogoś, kto ma odwagę być smutny w tłumie radosnych ludzi. I to jest prawdziwa sztuka – pozwolić sobie na chwilę „immanentnego zamyślenia”, niezależnie od tego, co o nas pomyśli reszta dworu. ✨🔴

  Zdarza Wam się czasem zastygnąć w takiej „pozie Stańczyka”? Co najczęściej wywołuje u Was ten wzrok wbity w nicość – wieczorne wiadomości, wspomnienia z młodości, czy może po prostu widok góry naczyń w zlewie, która nie chce zniknąć? Czekam na Wasze „królewskie” przemyślenia w komentarzach! 

W nagrodę dla Tych, którzy dotrwali do tego miejsca w poście - mam bonus ( o błaznach królewskich - z mojego innego bloga TUTAJ link )

............

⚓️ Moja blogowa flotylla – wybierz swój pokład:🧼 

Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy (oraz eklerki!)

tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. 

link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli.

tutaj link