UKAZ POD NOS, CZYLI JAK POBORCA PODATKOWY DBAŁ O WŁASNY BRZUSZEK

 

„Portret poborcy podatkowego Nikifora Artiemjewicza Seziemowa”

by Dmitrija Lewickiego (1770)

   Poznajcie Nikifora Artiemjewicza Seziemowa. Nikifor jest człowiekiem z misją. Misją wyciągania z ludzkich kieszeni wszystkiego, co tylko ma jakąkolwiek wartość, od srebrnych rubli po ostatni worek owsa.

  Zwróćcie uwagę na jego sylwetkę. Ten imponujący, zaokrąglony profil, dumnie opasany haftowaną, jedwabną szarfą, to nie jest efekt genetyki. To owoc ciężkiej, wieloletniej pracy przy biurku i regularnego, przymusowego testowania jakości najlepszego jadła w rosyjskich guberniach. Nikifor biedy nie zaznał i na pewno nie planuje tego zmieniać.

Właśnie nadszedł ten moment dnia, w którym do jego gabinetu wkracza zalękniony chłop. Nikifor przyjmuje swoją ulubioną pozę majestatu.

   W lewej dłoni trzyma najnowszy carski ukaz, gęsto zapisany drobnym drukiem, którego żaden z podatników i tak nie potrafi przeczytać. Prawą ręką wykonuje charakterystyczny, szeroki gest, przypominający ruch barokowego dyrygenta:

   – No i co my tu mamy w rubryce „Zaległości”? – pyta Nikifor, wodząc wzrokiem gdzieś ponad głową petenta, by przypadkiem nie dostrzec jego dziurawych butów. – Widzisz ten papier? Tu jest napisane, czarno na białym, że od zeszłego czwartku obowiązuje nowy podatek od posiadania... zeszłorocznego śniegu oraz zbyt radosnego spojrzenia w stronę urzędu.

   Chłopina próbuje coś tłumaczyć, że zima była słaba, a krowa nie doi, na co Nikifor delikatnie klepie się po swoim dostatnim brzuszku, jakby sugerował, że tam również panuje potężny głód, który trzeba natychmiast zaspokoić.

  – Ja tu tylko reprezentuję prawo – wzdycha z głębokim, urzędniczym współczuciem, energicznie machając wezwaniem do zapłaty tuż przed nosem nieszczęśnika. – Prawo jest surowe, ale spójrz na mnie. Czy ten szlachetny, futrzany kołnierz i ta jedwabna szarfa utrzymają się same z Twoich obietnic? Do kasy marsz!

   Morał z tego portretu jest prosty: czasy się zmieniają, ukazy bledną, ale urzędniczy gest zapraszający do uregulowania należności pozostaje niezmienny i perfekcyjnie wyćwiczony przez stulecia.

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję   - najnowszy blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki link tutaj