ŚPIĄCA CZYTELNICZKA

 

"Śpiąca Czytelniczka"(1882) - Marie Petiet"

(z lekkim niepokojem autorki)

Patrzę na tę młodą kobietę w białym czepku i prostym szarym ubraniu.

Siedzi na drewnianym krześle, ręce skrzyżowane, głowa lekko przechylona, oczy zamknięte. Książka spoczywa otwarta na kolanach, jakby przed chwilą jeszcze czytała… a potem sen wygrał.

Wygląda tak spokojnie.

Prawie uroczo.

I właśnie wtedy, kiedy w tym miesiącu moje dwie powieści zaczęły żyć własnym życiem, przychodzi mi do głowy zdradliwe pytanie:

Czy ktoś już nad nimi tak spokojnie zasnął?

Bo z jednej strony – to komplement.

Znaczy, że tekst kogoś otulił, uspokoił, pozwolił na chwilę odłożyć świat. Że książka stała się bezpiecznym miejscem.

Z drugiej strony… no cóż.

Każdy autor w głębi duszy wolałby, żeby czytelnik przewracał strony z rosnącym napięciem, a nie że powoli zamykały mu się powieki.A jednak lubię ten obraz.

Bo jest w nim coś bardzo prawdziwego. Literatura nie zawsze musi być burzą emocji. Czasem może być po prostu ciepłym kątem, w którym wolno się zmęczyć i zasnąć.

Więc jeśli whhh… ktoś z Was już zdążył zdrzemnąć się nad którąś z moich książek -

to w porządku.

Naprawdę.

Tylko proszę, nie chwalcie się tym zbyt głośno.

Autorzy mają delikatne ego.