DYSCYPLINA, CZYLI STAROŚĆ BEZ REZYGNACJI

 Lilia Vovk - „Nothing for nobody” (2021)

Dziś w tym blogu porzucam na chwilę florydzkie słońce ( związane z promocja mojej najnowszzej powieści "Goral z Krwi i Kości" i salonowe skunksy ( z poprzedniego posta) by zatrzymać się przed dziełem o monumentalnej sile wyrazu. Współczesna artystka Lilia Vovk, której prace można podziwiać m.in. w prestiżowej M.A.D.S. Art Gallery, serwuje nam hiperrealistyczny traktat o ludzkim ciele, nasycony głębokim sacrum i niesamowitą godnością.

Przed Państwem postać o blado-srebrzystych, puszystych włosach, skąpana w surowych odcieniach grafitu i białego węgla. Kobieta wykonuje głęboki, geometryczny skłon, a jej spektakularna, plisowana spódnica rozpościera się wokół niej niczym potężne, ciemne skrzydła. Tytuł brzmi dumnie i nieco tajemniczo: Nothing for nobody (Nic dla nikogo). 

Spójrzcie jednak uważnie na rzeźbę jej pleców. Ta skóra i mięśnie są napięte jak struny w sądeckich skrzypcach  we wspomnianej wyżej mojej powieści . W tej zgiętej sylwetce nie ma ani grama rezygnacji, bezradności czy udręki. To starość dystyngowana, twarda i pełna niesamowitej wewnętrznej krzepy – dokładnie taka, jaka płynęła w żyłach naszego górala Stanisława czy sędziwej Kazimiery z Floriańskiej (z "Sakiewki")

Jednak, jak dobrze wiedzą moi stali Czytelnicy, oko publicysty potrafi w każdym wielkim blichtrze dostrzec okruchy naszej codziennej, ludzkiej komedii.

Gdybyśmy na tę nienaganną pozę spojrzeli przez pryzmat domowych katorg, zobaczylibyśmy kobietę z klasą, która sekundę przed wyjściem na wielki bankiet zorientowała się, że złoty wisior wymknął się z rąk i potoczył prosto pod ciężki, dębowy fotel.

Każdy inny śmiertelnik kucnąłby bez gracji, narzekając na ból w kolanach, ale nie nasza bohaterka! Ona nie kapituluje przed grawitacją. Splata dłonie w nabożnym skupieniu, napina każdy mięsień i z  uporem wykonuje skłon doskonały, pilnując, by misternie ułożone przez fryzjera srebrne włosy nie dotknęły podłogi. Jej postawa zdaje się krzyczeć: „Przecież przed chwilą trzymałam te klucze w ręku, nie ma mowy, bym teraz przez nie straciła fason!”.

To przepiękna, wizualna lekcja o tym, że bez względu na wiek i psikusy, jakie płata nam los, zawsze można zachować nienaganny styl, dumę i pancerne poczucie humoru. Bo prawdziwa siła człowieka nie polega na tym, że zawsze stoi prosto – ale na tym, że nawet gdy życie zmusza go do skłonu, potrafi rozwinąć wokół siebie skrzydła z najwspanialszego, plisowanego jedwabiu. 

Może i ja też schyliłabym się po coś cennego, ale jest jeden problem... Mogłabym już w takiej pozycji  pozostać na stałe i do końca. I jak zmieściłabym się do ostatniego człowieczego mebelka?

Podobno nie ma problemu z szyciem na miarę, może i ten problem dałoby się rozwiązać. 

Hmmm... problem byłby, ale już nie dla mnie 🤣😂

A mój powieściowy bohater GÓRAL Z KRWI I KOŚCI : powiedziałby :  Dyć przeca wiym, że to sama prowda!