ROZTERKI ARTYSTY, CZYLI SZMARAGDOWY UŚCISK MUZY

Jean-Auguste-Dominique Ingres, „Rafael i Fornarina” (1814)

Dzisiaj przenosimy się do dziewiętnastowiecznej Francji, by podejrzeć, jak wielki mistrz klasycyzmu, Jean-Auguste-Dominique Ingres, wyobrażał sobie sekrety pracowni samego Rafaela Santi. Przed Państwem dzieło gęste od renesansowego blichtru, nasycone głębokim sacrum i... pewnym ponadczasowym, domowym dylematem, który doskonale zna każdy twórca.

Ale postanowiłam w te rozważania nad obrazem wpleść odrobinkę reklamy mojej nowej powieści "Goral z Krwi i Kości".

Na płótnie panuje absolutne dostojeństwo. Młody, genialny malarz Rafael siedzi przed sztalugą, na której schnie zarys portretu jego ukochanej muzy – słynnej Fornariny. Sama Margarita Luti, ubrana w zjawiskową, ciężką suknię z połyskującego, szmaragdowego aksamitu, czule obejmuje artystę, spoglądając prosto na nas z miną triumfatorki. Rafael jest jednak rozdarty: jego ciało lgnie do ukochanej, ale wzrok ucieka w stronę płótna. Szuka tam doskonałości linii i czystego natchnienia, próbując przelać żywy urok kobiety na nieśmiertelny obraz.

Jednak ucho i oko doświadczonej publicystki i bloggerki natychmiast wyłowią z tego malarskiego blichtru nutę czystej, ludzkiej i niezwykle współczesnej komedii małżeńskiej.

Spójrzmy na tę scenę przez pryzmat codziennych katorg każdego pisarza i malarza, który próbuje pracować w domowym zaciszu.

To nie jest tylko artystyczne natchnienie, proszę Państwa! 

To jest, ewidentnie, moment, w którym Fornarina weszła do pracowni i zastała Rafaela tak potwornie zmęczonego całodziennym dzierżeniem pędzla, że chłopak zaczął po prostu zasypiać na siedząco przed własną sztalugą – dokładnie tak, jak nasz Stanisław przed wieczornym programem o florydzkich huraganach w mojej powieści "Góral z Krwi i Kości".

Margarita, jako zaradna i sprytna kobieta, natychmiast wzięła sprawy w swoje ręce. Usiadła mu na kolanach, unieruchomiła ramię swoim szmaragdowym uściskiem i szeptem wydaje mu nienaganne instrukcje:

– Dyć, Rafaelu, odłóżże ten pędzel na chwilę, bo zaraz oko sobie wykłujesz! Popatrz na ten portret – firanki już dawno namalowane, suknia lśni, a ty wciąż poprawiasz i poprawiasz. Kurier zaraz przyjedzie z ramami, a tyś nawet obiadu nie zjadł! Staszek ( bohater wspomnianej mojej powieści- autorka) w kuchni już steki przypala, a ty dalej nad tym błękitem dumasz!

Rafael patrzy na płótno z miną Staszka z powieści, który właśnie odkrył piasek w hotelowej pompie i zastanawia się, czy administratorka z Rzymu nie usunie mu tego obrazu za „niezgodność z zasadami społeczności” Watykanu. Fornarina jednak wie, że prawdziwe arcydzieło jest już gotowe i czas na zasłużone świętowanie.

 Właścicielka pewnej nowojorskiej strony fb,  po kilku dniach z pewnym sukcesem publikowaniu mojej reklamy na swojej stronie uznała, że... złamałam zasady społeczności. Reklamy wstawia się tylko w jednym dniu tygodnia... w piątki. Czyż można tego warunku nie zauważyć, skoro się ma   cały marketing wydawniczy  na głowie? 

Okazuje się, że można 🤣 

I jak to młodzi powiedzieliby: reklama "poszła się bujać".

 Ale co swoje miała zrobić, to zrobiła. 

Kobiety  amerykańskie już dzisiaj mają...  w swoich domach "Górala z Krwi i Kości", o czym mnie w komentarzach informowały.

Przedstawiony dzisiaj obraz, to przepiękna, malarska lekcja o tym, że za każdym wielkim sukcesem i za każdą skończoną książką zawsze stoi ta druga, bliska osoba, która w odpowiednim momencie potrafi czule złapać nas za ramię, odciągnąć od biurka i z dumnym uśmiechem powiedzieć: „Dosyć tej pracy, Moja Droga. Czas nacieszyć się tym, co  stworzyłaś”.

A ja czekam, bo do mnie dzisiaj zawita kurier, który ma dostarczyć mojego "Górala z Krwi i Kości" .

A na koniec muszę przedstawić, skąd te wkręty o Staszku; 

Oto ta powieść. 

Tadaaaaam !!!!!